Στις 9 Μαρτίου 1969, στο παλιό Γ.Σ.Π., γράφτηκε μια από τις πιο αδιανόητες και ποδοσφαιρικά «τρελές» ιστορίες που γνώρισε ποτέ το κυπριακό ποδόσφαιρο.
Ένα παιχνίδι που δεν ήταν απλώς αγώνας αλλά ήταν η απόλυτη διακύμανση συναισθημάτων.
ΑΠΟΕΛ-Απόλλων 6-5!
Αυτό το 6-5 δεν ήταν απλώς το παιχνίδι με τα περισσότερα γκολ στην ιστορία μεταξύ ΑΠΟΕΛ και Απόλλωνα στο θεσμό του πρωταθλήματος.
Ήταν μάθημα για το τι σημαίνει ποδόσφαιρο, απρόβλεπτο, σκληρό, μαγικό.
Και το πιο εξωφρενικό;
Τίποτα, μα τίποτα, δεν προμήνυε αυτό που θα ακολουθούσε.
Το πρώτο ημίχρονο ήταν μονόλογος για το ΑΠΟΕΛ που μπήκε στο γήπεδο σαν οδοστρωτήρας και μέχρι την ανάπαυλα είχε ήδη «τελειώσει» το παιχνίδι με 4-0.
Δύο γκολ από τον Τάκη, ένα από τον Στυλιανού, ένα από τον Νίκαρο.
Ο Απόλλωνας έδειχνε χαμένος, διαλυμένος, ανήμπορος να αντιδράσει.
Οι κερκίδες είχαν ήδη συμβιβαστεί με το αναπόφευκτο.
Και μετά… ήρθε η παράνοια.
Μέσα σε διάστημα τριών λεπτών που έμοιαζαν με ηλεκτροσόκ στην ιστορία του αγώνα, ο Γιαννάκης Βασιλειάδης χτύπησε δις (56’, 59’) και ξαφνικά το 4-0 έγινε 4-2.
Το παιχνίδι άναψε.
Ο Απόλλωνας άρχισε να μυρίζει αίμα.
Το δοκάρι του Κωστάκη Βασιλειάδη λίγο αργότερα δεν ήταν απλώς χαμένη ευκαιρία ήταν προειδοποίηση.
Και όμως, το ποδόσφαιρο έχει την πιο σκληρή ειρωνεία γιατί εκεί που ο Απόλλωνας ετοιμαζόταν να μπει ξανά στο παιχνίδι, ήρθε το 5-2 στο 70’ από τον Στυλιανού.
Εκεί πίστεψαν όλοι πως «εντάξει, τελείωσε ως εδώ ήταν η αντεπίθεση του Απόλλωνα».
Μόνο που εκείνη η ομάδα του Απόλλωνα με παίκτη-προπονητή τον Πανίκο Κρυστάλλη και με ένα σωρό παικταράδες με προσωπικότητα δεν είχε μάθει να τα παρατά ποτέ.
Στο 71’, ο Άντρος Κωνσταντίνου μειώνει άμεσα σε 5-3.
Στο 77’, ο Πανίκος Γιολίτης γράφει το 5-4.
Και στο 85’, ο Κωστάκης Βασιλειάδης ολοκληρώνει την επική αντεπίθεση: 5-5.
Ο κόσμος στο Γ.Σ.Π. παραληρεί. Όχι απλώς για τα γκολ αλλά για το θαύμα που εκτυλίσσεται μπροστά στα μάτια του.
Το απόλυτο comeback. Και όμως… η μοίρα είχε ακόμα μία στροφή. Στο 87’, ο Τάκης χτυπά ξανά. 6-5 για το ΑΠΟΕΛ. Μαχαιριά. Τίτλοι τέλους σε ένα παιχνίδι που αρνήθηκε να ακολουθήσει οποιαδήποτε λογική.
Ένας αγώνας που είχε τα πάντα. Καταιγιστικό ξεκίνημα, επική ανατροπή που άγγιξε το αδιανόητο.
Και τελικά, μια λύτρωση που για τη μία πλευρά ήταν θρίαμβος και για την άλλη… αιώνιο “what if”!
Και αν το τελικό σκορ γράφτηκε 6-5 υπέρ του ΑΠΟΕΛ, η αλήθεια της ιστορίας δεν βρίσκεται στο τελικό σκορ. Βρίσκεται στην ψυχή.
Γιατί εκείνο το απόγευμα στο Γ.Σ.Π., ο Απόλλωνας δεν έχασε. Όχι πραγματικά. Ποια ομάδα, χαμένη με 4-0, σηκώνεται από τα συντρίμμια και επιστρέφει; Ποια ομάδα μετατρέπει την απόγνωση σε πίστη και το «τελείωσε» σε «τώρα αρχίζουμε»;
Αυτός είναι ο Απόλλωνας. Όχι απλώς μια ομάδα. Μια ιδέα. Μια φλόγα που δεν σβήνει, όσες φορές κι αν φυσήξει ο άνεμος. Εκείνο το 5-5 ήταν δήλωση ύπαρξης. Ήταν κραυγή: «είμαστε εδώ και δεν γονατίζουμε».
Ναι, το τέλος μπορεί να γράφτηκε πικρό. Αλλά τα έπη δεν κρίνονται μόνο από το αποτέλεσμα αλλά κρίνονται από το μεγαλείο της διαδρομής.
Και εκείνη η διαδρομή… ανήκε ολοκληρωτικά στον Απόλλωνα.
Οι συνθέσεις:
ΑΠΟΕΛ: Παπαγεωργίου (Βασιλείου), Κολοκάσης, Χαριτάκης, Παντέλας, Χιώτης, Σταυράκης, Πάκκος, Νικάκης, Νίκαρος, Τάκης, Στυλιανού.
Απόλλων: Ευαγόρας, Γαβαλούδι, Καβάζης, Γ. Βασιλειάδης, Α. Κωνσταντίνου, Μαρνέρος (Α. Παναγίδης) Χρ. Γιολίτης, Π. Γιολίτης, Κ. Βασιλειάδης, Κρυστάλλης, Κ. Γεωργίου.
K.K.
