“Το 1982 κανείς δεν πίστευε σε εμάςν

Αλλά όταν νικήσαμε την Αργεντινή και τη Βραζιλία, καταλάβανε ότι ήμασταν οι καλύτεροι. Νιώσαμε τη δύναμη ενός έθνους, ήταν μια πιο απλή εποχή, ίσως ήταν επίσης πιο εύκολο να αγαπήσουμε το ποδόσφαιρο.

Κάναμε κάτι τεράστιο και το γνωρίζαμε.

Οι Azzurri το 2006, χωρίς προσβολή, πήραν διαφορετικό δρόμο.

Το παινχίδι Ιταλία-Βραζιλία θα μείνει στη μνήμη όλων για πάντα.
Με βοήθησε και το ότι είμαι όμορφος, ήμουν ο πρώτος Ιταλός ποδοσφαιριστής που έκανε διαφήμιση.

Πάντα ήξερα πώς να χειρίζομαι τον εαυτό μου, ακόμη και η Μις Κόσμος θα μπορούσε να είχε φτάσει γυμνή, αλλά δεν θα την κοίταζα καν αν ήμουν σε σχέση.
Μετά το Παγκόσμιο Κύπελλο στην Αργεντινή υπήρξε μια έκρηξη δημοτικότητας.

Βρέθηκα αντιμέτωπος με ένα μέρος του γυναικείου θαυμασμού.

Όταν κατέβηκα από το λεωφορείο της ομάδας για να μπω στο ξενοδοχείο, πολλά κορίτσια μου πέταξαν σουτιέν, κολιέ, γράμματα.

Κάποτε μου έσκισαν και το πουκάμισο!

Μετά την προπονηση της εθνικής γυναικών, έχω παραιτηθεί.

Υπήρχαν μάνατζερ που δεν εκπλήρωσαν όσα είχαν υποσχεθεί και που, όπως συμβαίνει συχνά στο Παλάτι της Ομοσπονδίας, μεταμορφώνουν τον αθλητισμό σε πολιτική.
Αναφέρομαι στις συνήθεις ανταλλαγές ευνοιών;

Ακριβώς.

Με βεβαίωσαν οτι συνεχίζω και μετά άλλαξαν όλα.
Θα έπρεπε να είχα δεχτεί κάποιον συμβιβασμό, αλλά ποτέ δεν εκπόρνευσα τον εαυτό μου.
Εμείς οι παγκόσμιοι πρωταθλητές του 1982 συναντιόμαστε ακόμα συχνά.

Και τυχαίνει να αναρωτιόμαστε πάντα, γιατί, εκτός από λίγους, κανείς μας δεν δουλεύει σε αυτό το ποδόσφαιρο;

Έχουμε γίνει δυσκίνητοι όχι μόνο ως προπονητές, αλλά και ως μάνατζερ».
Αντόνιο Καμπρίνι