“Στο Sala del Camino di Milanello πάντα εκεί συγκεντρωνόμασταν.
5 Νοεμβρίου 1997 πολλοί παίκτες ήταν εκεί συμπεριλαμβανομένου και εμένα.
Καναπές και τηλεόραση. Μιλάμε και περιμένουμε. Θέλαμε να δούμε Τσάμπιονς Λιγκ, το παιχνίδι ήταν Μπαρτσελόνα – Δυναμό Κιέβου!
Θέλαμε να δούμε έναν νεαρό επιθετικό που, όπως ειπώθηκε, αργά ή γρήγορα, θα μπορούσε να φτάσει στο Μιλάνο.
Θέλαμε να δούμε τον Andriy Shevchenko.
Γκολ. Γκολ. Γκολ.
Χατ τρικ!
Στο τέλος του πρώτου ημιχρόνου είχε ήδη σκοράρει τρία γκολ…
Στο Camp Nou.
Βανδάλισε έναν παγκόσμιο ποδοσφαιρικό ναό.
Κάποιος έκλεισε την οθόνη και έβαλε πάλι το τηλεκοντρόλ κάτω.
Δεν υπήρχε τίποτα άλλο να ανακαλύψω, στα σαράντα πέντε λεπτά που έμεναν.
Καληνύχτα παιδιά και καλά όνειρα να έχετε.
Ο Σέβα θα γινόταν ένας από εμάς, αργά η γρήγορα…
Μισούσε την ήττα, είτε ήταν τελικός Champions League είτε αγώνας πινγκ-πονγκ με τον οκτάχρονο γιο ενός φίλου μας.
Άνδρες και παιδιά δεν υπήρχαν, μπροστά σε μια πιθανή επιτυχία έβλεπε μόνο αντιπάλους.
Ήταν ένας μοναδικός ποδοσφαιριστής, ασύγκριτος με οποιονδήποτε άλλον που ο Θεός της μπάλας μας έστειλε εδώ κάτω… για τον τρόπο ύπαρξης του, για το ένστικτο του, για τον τρόπο ζωής του στα ματς.
Σε όσους με ρωτούν πώς σκόραρε ο Sheva, πάω λίγο πίσω για να πάρω χρόνο να ακούσουν την απάντηση… δεξί, αριστερά, κεφάλι, ξεπέταγμα, τετ α τετ, ταχύτητα, εξυπνάδα, τακουνάκι, σουτ μονοκόμματο, αλλαγή κατεύθυνσης ξαφνικά.
Τα πάντα!
Δεν μπορείς να τον φυλακίσεις σε καμία κατηγορία, ο Sheva είναι ο Sheva και υπάρχουν όλοι οι άλλοι.
Ένα βράδυ ήμουν σπίτι και, στην τηλεόραση, βγήκε στον αέρα μια μετάδοση με όλα τα γκολ του που πέτυχε κατά τη διάρκεια της παρουσιάς του στην Μίλαν.
Σκέφτηκα, έλα, δες λίγο και μετά άλλαξε κανάλι. Τα ξέρω όλα απ’ έξω.
Ένα.
Δύο.
ΠΕΝΤΕ.
ΔΕΚΑ.
Είκοσι.
Άπειρο.
Τίποτα, δεν μπορούσα να σταματήσω να μένω έκπληκτος.
Σήκωσα το τηλέφωνο και τον πήρα.
«Sheva, πώς τα κατάφερνες; “
“Πάντα ήθελα να κερδίζω Πάολο.Αυτό. “
Πάολο Μαλντίνι
