”Δωμάτιο νούμερο 205 στο Coverciano, σπαρτιατικό, που αποτελείται από δύο κρεβάτια μονά, ένα μικρό μπάνιο και μια μικρή βεράντα, ήταν η κάμαρα των μυστικών, που πρώτα μοιραζόμασταν με τον Nesta και μετά με τον De Rossi, τα δύο άκρα της Ρώμης.

Laziale ο Sandrino, υποστηρικτής της Ρόμα ο Daniele, στην Γερμανία ενωμένοι από μια εσωτερική ταλαιπωρία που είναι δύσκολο να διαχειριστείς.

Το δοκιμάσαμε μαζί, οι τρεις μας και τέλος.

Ο Νέστα τραυματίστηκε άμεσα, κόντρα στην Τσεχία στον προκριματικό γύρο.

Πόσα κλάμα, τόση ένταση, ήταν μισοκουρασμένος και αρνιόταν να μιλήσει σε κανέναν εκτός από εμάς.

Κάθε τόσο ο Λίπι μας άφηνε ελεύθερο το βράδυ, τον βγάζαμε για δείπνο, προσπαθούσαμε με κάθε τρόπο να του αποσπάσουμε την προσοχή κι’ όμως συνέχιζε να επαναλαμβάνει μια φράση…

«Δεν νιώθω μέρος αυτής της ομάδας, πάντα πληγώνομαι».

Μόλις έπρεπε να επιστρέψουμε με το αυτοκίνητο από το Ντίσελντορφ, την πρώτη πόλη κοντά στο καταφύγιό μας στο Ντούισμπουργκ, οδηγούσε (ο Barzagli ήταν επίσης εκεί μαζί μας).

Πρώτα στον αυτοκινητόδρομο εγώ και μετά ο Daniele από το πουθενά, φωνάξαμε το ίδιο… «Πηγαίνουμε σε λάθος δρόμο, πρέπει να βγούμε από εδώ, στο Ausfahrt».

“Αλλά…”

“Μα τι;

Βγες έξω Σαντρίνο. Φύγε.”

“Είσαι σίγουρος?”

“Φυσικά και είμαστε.

Βγες έξω, φύγε τώρα, αλλιώς θα επιστρέψουμε αργά και θα πρέπει να πληρώσουμε πρόστιμο”.

Με μια απερίσκεπτη κίνηση, σαν να πηγαίνει από τα εκατό μίλια την ώρα στο μηδέν σε πέντε δευτερόλεπτα, με απότομο φρενάρισμα που ακολουθείται από μια στροφή προς μια απότομη στροφή, ακολούθησε τις οδηγίες μας.

Προφανώς βρεθήκαμε σε ένα απόκοσμο μέρος, χωρίς φώτα, με χωράφια τριγύρω, σαν αυτά του σιταριού, η χειρότερη ταινία που έχω δει ποτέ.

Ήμασταν χαμένοι.

Με τον Ντανιέλε γελούσαμε, ο Νέστα ανησύχησε…

«Τι στο διάολο γελάς και τώρα πώς θα πάμε πίσω;».

“Σαντρίνο, ήδη διαβάζω στις εφημερίδες κάθε μέρα ότι χάνω ενέργεια, τώρα θα γράφουν και ότι είμαι ο πρώτος Ιταλός ποδοσφαιριστής που λείπει στην ιστορία του Μουντιάλ.

“Σαντρίνο, Αχ, πού στο διάολο μας έφερες, τελειώσαμε;»

“Σαντρίνο…

-Μα θα σταματήσετε να γελάτε; Τι θέλετε;

Σαντρίνο, ausfahrt στα γερμανικά σημαίνει έξοδος…”

Δεν μας χτύπησε αλλιώς θα πονούσε και το χέρι του, αλλά η επιθυμία ήταν εκεί και πάλι.

Ξαναγίναμε ομάδα.

Δεν πίστευα ότι ένας άνθρωπος θα μπορούσε να βρίζει τόσο πολύ όσο εκείνο το βράδυ, αλλά είχαμε πετύχει τον στόχο μας, για λίγες ώρες είχε σκεφτεί κάτι άλλο, διασκέδαζε.”

Αντρέα Πίρλο