Υπάρχουν στιγμές που το ποδόσφαιρο προσφέρει δυνατά συναισθήματα και συχνά το κάνει χάρη σε πρωταθλητές, που έχουν γράψει την ιστορία αυτού του αθλήματος.

Αυτό που συνέβη στο Juventus Stadium στις 11 Απριλίου 2012 είναι αναμφίβολα ένα από αυτά.

Βρισκόμαστε στο δεύτερο ημίχρονο του Γιουβέντους – Λάτσιο, 32η αγωνιστική.

Στο πρώτο ημίχρονο και μέχρι εκείνο το σημείο τίποτα δεν ήταν αρκετό για να κερδίσει έναν αντίπαλο που ήταν γεμάτος καρδιά και τον Marchetti, τον τερματοφύλακα των Biancocelesti που έκανε τουλάχιστον τρεις αποφασιστικές αποκρούσεις κόντρα στους Quagliarella, Marchisio και Vucinic.

Το αποτέλεσμα, δέκα λεπτά από το τέλος, είναι 1-1…

Το ματς φαίνεται πλέον να οδεύει προς την ισοπαλία.

Όμως, όπως ξέρουμε, το ποδόσφαιρο είναι απρόβλεπτο, ένα σουτ, μια ατομική ενέργεια αρκεί για να αλλάξει τη ροή ενός αγώνα και να μας συγκινήσει.

Αν ο πρωταγωνιστής είναι αληθινός «Άρχοντας του ποδοσφαίρου» τότε οι συγκινήσεις πολλαπλασιάζονται.

Τη χρονιά του ντεμπούτου του νέου γηπέδου της Γιουβέντους, που συμπίπτει με την τελευταία του χρονιά στη Γιουβέντους και κυρίως με την 700ή του εμφάνιση, αποφασίζει, ο Αλεσάντρο Ντελ Πιέρο.

Αυτός πάλι, πάντα αυτός, την ημέρα της ιστορίας, να γράφει ιστορία.

Μπήκε στον αγωνιστικό χώρο από τον Κόντε στο δεύτερο ημίχρονο -όπως συνέβαινε συχνά εκείνη τη σεζόν- ο Άλεξ εμφανίζεται για να εκτελέσει ένα φάουλ από τα 25 μέτρα, μια σπεσιαλιτέ του.

Υπάρχει και ο «μαέστρος» Πίρλο έτοιμος να κλωτσήσει, αλλά το νούμερο 10 της Γιουβέντους δεν κουνάει βλέφαρο.

Τελευταίες λεπτομέρειες, τελευταία βλέμματα, σουτ… Γκολ!

Ένα κλασικό!

Ακόμα ένα.

Το γήπεδο γίνεται παραμύθι, είναι το γκολ που δίνει ίσως το απροσδόκητο, περιζήτητο, σκληρά κερδισμένο πρώτο σκουντέτο της μετά-calciopoli εποχής, στο νέο γήπεδο και στην τελευταία του χρονιά στη Γιουβέντους.

Το τελευταίο ρομαντικό δώρο από έναν από τους πιο αγαπημένους αρχηγούς στην ιστορία της Γιουβέντους.