Πέτυχε μαγευτικά κατορθώματα, μερικές φορές κουβαλούσε μόνος του μια ομάδα και μια πόλη μαζί, αλλά συχνά έβγαινε ηττημένος.

Έφτασε επανειλημμένα κοντά στην επιτυχία, αλλά σπάνια την πέτυχε.

Όχι όμως λόγω των μειονεκτημάτων του, όπως θα το έκανε ο κυνισμός εκείνων που μοιράζουν τον κόσμο μεταξύ νικητών και ηττημένων.

Κέρδισε το Χρυσό Παπούτσι, επανεφηύρε τον εαυτό του ως σέντερ φορ στην πρώτη χρονιά στην Ρόμα του Σπαλέτι και σε αυτόν τον ρόλο κουβαλούσε τη Ρόμα στους ώμους του για χρόνια.

Τρεις φορές είδε το πρωτάθλημα να χάνεται την τελευταία αγωνιστική, συχνά μετά από αυτοχειρίες και δέκα φορές τερμάτισε δεύτερος στη βαθμολογία.

«Αιώνιος δεύτερος» μπορεί να σκεφτούν κάποιοι.

Αιώνιος σίγουρα και τέλος.

Ωστόσο, έζησε επικές στιγμές.

Όπως εκείνο το ιστορικό πρωτάθλημα το 2001.

Μια νίκη που δεν συγκρίνεται, μια μόνο νίκη που μπορεί να μην φαίνεται σημαντική αλλά όσοι αγαπούν το ποδόσφαιρο ξέρουν ότι δεν είναι έτσι.

Από τότε, η Ρόμα δεν έχει κερδίσει ποτέ ξανά το πρωτάθλημα.

Και μετά στην εθνική ομάδα.

Και εκεί μια μόνο νίκη, αλλά η πιο όμορφη, η πιο περιζήτητη, για λίγους εκλεκτούς.

Αυτό το αξέχαστο Παγκόσμιο Κύπελλο το έπαιξε και κέρδισε παρά τον τρομερό τραυματισμό λίγους μήνες νωρίτερα που έθεσε σε κίνδυνο την παρουσία του στη Γερμανία.

Αν και στην πραγματικότητα «ο ουρανός ήταν μπλε πάνω από το Βερολίνο» χάρη σε αυτόν και εκείνο το πολύ βαρύ πέναλτι που σημειώθηκε με τα «μάτια της τίγρης» στις καθυστερήσεις στη φάση των 16 κόντρα στην Αυστραλία.

Ναι, έγραψε ένα κομμάτι ιστορίας.

Οι τελευταίες του εμφανίσεις σε εθνικά και διεθνή γήπεδα χαιρετίστηκαν με επευφημίες θαυμασμού από τους αντίπαλους οπαδούς.

Και αυτό μπορεί και πρέπει να θεωρείται «τρόπαιο», το τρόπαιο της αγάπης των ανθρώπων. Ίσως το πιο σημαντικό, σίγουρα το πιο συναρπαστικό.

Τώρα που η αυλαία της καριέρας του έχει πέσει αδυσώπητα, αυτό το ερώτημα που πολλοί κάνουν για περισσότερα από είκοσι χρόνια αντηχεί όλο και πιο δυνατά.

Τι θα ήταν, πόσα θα κέρδιζε, αν δεχόταν την προσφορά των μεγάλων συλλόγων της Ευρώπης;

Φυσικά δεν θα μάθουμε ποτέ.

Ποιος ξέρει, ίσως σε μια άλλη ζωή.

Αυτός έχει ήδη αφιερώσει την καριέρα του, στη μία μεγάλη του αγάπη…

Στην Ρόμα!