”Θυμάμαι ότι ήμουν παιδί όταν τον είδα να κάνει ντεμπούτο.
Αμέσως μετά ήρθε το πρώτο γκολ κόντρα στην Ρετζιάνα και από εκεί άρχισε να έχει όλο και περισσότερο χώρο στο γήπεδο.
Άρχισε να φοράει το νούμερο 10 της Juve τις στιγμές που ο Roberto Baggio το άφησε αφύλακτο λόγω τραυματισμού και σύντομα υπήρχε χώρος ανάμεσα στα είδωλά μου μαζί με τον Divin Codino και τον Mancini.
Εμείς τα παιδιά θέλαμε να του μοιάσουμε, ξεκινώντας από το να μιμούμαστε επίσης την “μόδα” του να φοράει κορδόνι στις κάλτσες του.
Δυστυχώς για εμάς, αυτό που έκανε στο γήπεδο δεν ήταν κάτι εύκολο που μπορούσαμε να το κάνουμε.
Στην χρονιά του πρώτου πρωταθλήματος του Μαρτσέλο Λίπι πέτυχε υπέροχα αριστουργήματα όπως το γκολ κόντρα στην Λάτσιο (περνώντας δύο αμυντικούς με σουτ στο Γ) και πάνω απ΄όλα το γκολ κόντρα στην Φιορεντίνα, το οποίο είναι ακόμα ανεξήγητο από τους νόμους της φυσικής.
Την επόμενη χρονιά ήταν η χρονιά του ντεμπούτου του στο Champions κατά την οποία άφησε το σήμα κατατεθέν του, η γκολάρα ένα βροχερό βράδυ στο Ντόρτμουντ έγινε το «σουτ του Ντελ Πιέρο».
Αν ο ποδοσφαιριστής Ντελ Πιέρο ήταν εύκολο να αγαπηθεί απο τον κόσμο, με τα χρόνια έγινε πιο εύκολο να θαυμάσει κανείς αυτόν τον άνθρωπο.
Παράδειγμα εντός και εκτός γηπέδου, ικανό να επιδεικνύει δικαιοσύνη, ευγένεια και υπευθυνότητα στις καλές στιγμές αλλά κυρίως στις δύσκολες στιγμές.
Συνοψίζει καλά ο Caressa λίγο πριν τον τελευταίο του αγώνα στα ασπρόμαυρα…

“Μια υποδειγματική καριέρα.

Παράδειγμα για τα παιδιά.

Το πιο όμορφο πράγμα που μπορεί να πετύχει ένας αθλητής, να γίνει παράδειγμα για τα παιδιά των οπαδών του. “

Παράδειγμα για τα παιδιά των οπαδών του, που συχνά, όπως εγώ, τον ακολουθούσαν από το ντεμπούτο του μέχρι το τελευταίο ματς στο Στάδιο με την Αταλάντα, όταν μέσα από τα δάκρυα, συνειδητοποιήσαμε ότι, όπως έγινε με τους Μπάτζιο και Μαλντίνι (και θα συνέβαινε για τον Τόττι), το αντίο του αγαπημένου πρωταθλητή ήταν και ένα κομμάτι σημαντικό από την δική μας ζωή που σημαδεύτηκε απο τις πράξεις του.