«Μιλώντας για την Χρυσή Μπάλα, εκείνη την χρονιά, το 1990 είχα αγοράσει τον Ρομπέρτο ​​Μπάτζιο.
Υπήρξε συμφωνία με τον μάνατζερ Αντόνιο Καλιέντο και συμφωνία με τον παίκτη.
Όλα έγιναν, χαμόγελα, χειραψίες τα πάντα.
Κάποια στιγμή όμως έρχεται το τηλεφώνημα του Gianni Agnelli.
Ο Ανιέλι στέλνει ένα ελικόπτερο Fiat στο Arcore, ο Μπερλουσκόνι κι εγώ ανεβαίνουμε.
Μας πάνε στο Τορίνο στο Corso Marconi.
Φοβόμουν ότι θα μας καταρρίψουν κατά την πτήση.
Ευτυχώς φτάνουμε με ασφάλεια.
Μας καλωσορίζουν στο γραφείο του διευθύνοντος συμβούλου Cesare Romiti, όπου ο Agnelli έρχεται αμέσως μετά.
Το νόημα της ομιλίας, λίγο-πολύ, είναι το εξής...
 «Με λίγα λόγια, Μπερλουσκόνι, πήρες το Scudetto, δύο Κύπελλα Πρωταθλητριών, δεν μπορείς να υπερβάλλεις...».
Η ομιλία γλιστράει και σε εξωποδοσφαιρικές υποθέσεις.
Καταλαβαίνω ότι ο Μπερλουσκόνι κάνει δεύτερες σκέψεις και χάνω τον έλεγχο, υψώνω την φωνή μου.
Ο Ανιέλι, μου λέει να ηρεμήσω.
 «Σε παρακαλώ, Γκαλιάνι. Μην ανησυχείς, ηρέμησε».
Στο τέλος, στο όνομα των καλών σχέσεων, ο πρόεδρος αποφασίζει να εγκαταλείψει τον Μπάτζιο.
Δεν μπορείς να πεις όχι στον βασιλιά της Ιταλίας.
Η λύπη μου είναι, ότι δεν είδαμε τι θα μπορούσαν να έχουν κάνει μαζί ο καλύτερος Baggio και ο καλύτερος Van Basten.
Αυτο πάντα θα παραμένει ένα ερώτημα.
Μια λύπη που θα την μοιράζονται όλοι οι λάτρεις του ποδοσφαίρου».
[Adriano Galliani]