Η επιστολή αυτή προς τον Ελευθέριο Βενιζέλο δεν έχει σταλεί στις 25 Δεκεμβρίου 1925, αλλά είναι γραμμένη τον Σεπτέμβριο του 1922, σε μια στιγμή εξαιρετικά κρίσιμη για τις εξελίξεις στο Μικρασιατικό μέτωπο και τις τύχες των αντικεμαλικών Μουσουλμάνων. Η ορθή χρονολόγηση των αρχειακών εγγράφων είναι απαραίτητη, ειδικά όταν αναφερόμαστε σε τόσο σημαντικά ντοκουμέντα που αφορούν τη διπλωματική δραστηριότητα του Βενιζέλου εκείνης της περιόδου, καθώς η χρονική στιγμή αλλάζει πλήρως το πλαίσιο μέσα στο οποίο γράφτηκε το συγκεκριμένο αίτημα.
Ο Αλή Σαμή Μπέης, μια από τις πιο αινιγματικές μορφές που πέρασαν από την Ελλάδα κατά τον μεσοπόλεμο, υπήρξε πρώην συνταγματάρχης του τουρκικού στρατού και έμπιστος υπασπιστής του Σουλτάνου Αμπντούλ Χαμίτ Β’.
Η ζωή του άλλαξε δραματικά όταν, λόγω της έντονης αντι-κεμαλικής του στάσης και της συνεργασίας του με την ελληνική πλευρά κατά τη διάρκεια της Μικρασιατικής Εκστρατείας, καταδικάστηκε ερήμην σε θάνατο από το καθεστώς του Μουσταφά Κεμάλ, μαζί με άλλους 150 ομοεθνείς του.
Μετά την καταδίκη του, ο Σαμή Μπέης κατέφυγε στην Ελλάδα, προσπαθώντας να διασώσει τους αντικεμαλικούς Μουσουλμάνους που διώκονταν. Στις 30 Σεπτεμβρίου 1922, έστειλε μια συγκλονιστική επιστολή προς τον Ελευθέριο Βενιζέλο, η οποία βρίσκεται σήμερα στο αρχείο του Εθνικού Ιδρύματος Ερευνών και Μελετών «Ελευθέριος Κ. Βενιζέλος». Στο κείμενο αυτό, περιγράφει με δραματικούς τόνους την τύχη χιλιάδων ανθρώπων και ζητά από τις ευρωπαϊκές δυνάμεις να μην αφήσουν τους ανθρώπους αυτούς να υποκύψουν στον κεμαλικό ζυγό.
Στη συνέχεια, τα ίχνη του οδηγούν στη Μεσσηνία, όπου αποκαλύπτεται μια άλλη πλευρά της προσωπικότητάς του. Στους Γαργαλιάνους, μακριά από τη στρατιωτική του δράση, εργάστηκε ως φωτογράφος, αφήνοντας πίσω του ένα πολύτιμο αρχείο που αποτυπώνει την κοινωνική ζωή, τα τοπία και την καθημερινότητα της εποχής. Το φωτογραφικό αυτό υλικό έχει έρθει στο φως τα τελευταία χρόνια μέσα από έρευνες και δημοσιεύσεις, προσφέροντας σημαντικές πληροφορίες για την ιστορία της επαρχίας Τριφυλίας, ενώ αναφορές τον τοποθετούν να δραστηριοποιείται μέχρι τα μέσα της δεκαετίας του 1930, πριν τα ίχνη του χαθούν οριστικά.
