“Όταν αρχίζεις να υπερβάλλεις στην εξωγηπεδική ζωή, στο γήπεδο, το σώμα σου, δεν μπορεί να το διαχειριστεί.

Το να κάνεις λάθη είναι φυσιολογικό, είναι μέρος της ζωής, ωστόσο, όταν είσαι δημόσιο πρόσωπο είναι πιο εύκολο να σου κουνάνε το δάχτυλο, άτομα που στην ουσία μπορεί να είναι πολύ χειρότερα στην εργασία τους η στην προσωπική τους ζωή.

Η κοκαΐνη…

Μια παγίδα, ένα νεανικό λάθος, όχι κάτι που οργάνωσε η Τσέλσι για να με διώξει.

Ήταν εύκολο να κάνεις ένα λάθος.

Ήμουν πολύ διάσημος, πήγαινα παντού στο Λονδίνο και μου συμπεριφέρονταν σαν να είμαι βασιλιάς.

Ήμουν αφελής.

Δυστυχώς αφέθηκα γιατί λίγους μήνες πριν φτάσω στο Λονδίνο, είχα χωρίσει με τη γυναίκα μου, είχα και έναν γιο και ήταν δύσκολα.

Τότε, όπως όταν πρωτοήρθα στην Ιταλία, οι άνθρωποι, η γλώσσα, ήταν όλα καινούρια.

Έπαθα μια μίνι κατάθλιψη.

Στην αρχή δεν το ένιωσα αυτό γιατί όλα πήγαιναν τόσο καλά με το ποδόσφαιρο.

Μετά απο τρεις μήνες, άρχισαν τα προβλήματα.

Έχω κάνει πολλές κακές επιλογές στην καριέρα μου και αν μπορούσα να γυρίσω πίσω θα τις άλλαζα.

Αλλά ίσως αυτές οι κακές επιλογές με έκαναν αυτό που είμαι σήμερα.

Έχω τέσσερα παιδιά, νομίζω ότι είμαι καλός πατέρας και καλός σύζυγος, έχω μάθει πολλά στη ζωή και μπορώ να πω στα παιδιά μου τι να μην κάνουν για να γίνουν υπεύθυνοι άνθρωποι.

Καμία ομάδα, ούτε καν στην χώρα μου, δεν με αγάπησε όπως η Φιορεντίνα, καμία πόλη δεν με στήριξε όσο η Φλωρεντία.

Ο Πραντέλι και εγώ, μιλούσαμε σαν να ήταν ο μεγάλος μου αδερφός.

Και εξακολουθώ να λέω, πως η καλύτερη στιγμή στην καριέρα μου, ήταν η πορεία μου στην Φιορεντίνα.

Μόνο στο πέταλο των οπαδών της Φιορεντίνα, αφιέρωσα γκολ, μόνο σ’εκείνους.”

Αντριαν Μούτου