Ο Καπετάν Βαγγέλης Φωτιάδης γεννήθηκε στην Ποντοηράκλεια το 1892.

Η καταγωγή του όμως ήταν από το Σέρντιβαν.

Αρνήθηκε να καταταγεί στον τουρκικό στρατό και κρύφτηκε στα βουνά της περιοχής.

Εκεί με λίγα όπλα συγκρότησε αντάρτικο ,το οποίο μέσα σε λίγο χρονικό διάστημα εξελίχθηκε σε ένα σπουδαίο σώμα πεντακοσίων ανδρών.

Συνεργάστηκε με τους φιλοσουλτανικούς που πολεμούσαν ενάντια του Κεμάλ.

Είχε υπαρχηγούς τους:

Σταύρο Ευθυμιάδη

Χρήστο Ταχτσόγλου

Κυριάκο Παπαδόπουλο

Λάζαρο Τσορακλίδη

Λεόντιο Σάββα και Σταύρο Σουλτσιδη

Κωνσταντίνος και Κυριάκο Ιωσηφίδη

και τον Σαργιαννίδη.

Πολλά τα κατορθώματά του.

Κάτοικοι χωριών που σώθηκαν αναφέρουν:

Ο Καπετάν Βαγγέλης πολέμησε αδίστακτα και ηρωικά τους Τούρκους τσέτες ,τσανταρμαδες και στρατιώτες ως τη μέρα του ξεριζωμου μας.

Μετά τη δολοφονία των παλικαριών ,το κάψιμο των χωριών και τον από διωγμό μας στα βουνά ,κατάφερε να συγκεντρώσει όλους τους κρυμμένους Έλληνες και προστατεύοντας μας με το σώμα των επίλεκτων πολεμιστών του να μας περάσει από τον ποταμό Σαγγάριο και ύστερα από πορεία πέντε μερόνυκτων ,να μας οδηγήσει σώους στη Νικομήδεια ,όπου υπήρχαν τμήματα του ελληνικού στρατού και όπου μας παρέδωσε.

Υπολογίσαμε ότι οι Έλληνες που σώθηκαν χάρη στον οπλαρχηγό καπετάν Βαγγέλη ,ξεπερνούσαν τις 10.000 .

Με το τέλος του πολέμου ο καπετάν Βαγγέλης έρχεται στην Ελλάδα.

Οι συνθήκες διαβίωσης και οι πολιτικές καταστάσεις είναι δύσκολες γι αυτόν.

Μένει για κάποιο χρονικό διάστημα στη Δράμα και εκεί σε μια συμπλοκή πολιτικού περιεχομένου τραυματίζεται και χάνει το ένα του χέρι.

Λαμβάνει μέρος στην Εθνική αντίσταση και γενικά ποτέ δεν αποχωρίζεται τα μαχαίρια και τα πιστόλια του.

Πέθανε στη Νέα Νικομήδεια Βέροιας .

Ο ανδριάντας του βρίσκεται στο χωριό Μεσημέρι ,ενώ πολλά βιβλία και σημειώματα έχουν εκδοθεί από κατοίκους χωριών που σώθηκαν χάρη στον οπλαρχηγό και θεώρησαν χρέος τους να μνημονεύσουν έτσι το όνομα του.

Απόγονοι του σήμερα ζούν στη Μάνδρα Ξανθης ,Άβδηρα,Θεσσαλονίκη.

Οι πληροφορίες είναι από το βιβλίο του Πολιτιστικού μας συλλόγου “Σέρντιβαν”

και “Πορεία ζωής ” του Ιωάννη Μαρκόπουλου που ήταν ανεψιός του.