Το Τσάμπιονς Λιγκ της σεζόν 2011-12 ήταν η 57η διοργάνωση και η 20ή από τη μετονομασία της σε Τσάμπιονς Λιγκ. Ο τελικός έγινε στο στάδιο Αλιάντς Αρένα, έδρα της Μπάγερν Μονάχου και του Μόναχο 1860, στο Μόναχο της Γερμανίας, αν και το στάδιο ονομάστηκε προσωρινά Ποδοσφαιρική Αρένα Μονάχου (Fußball-Arena München) για τον τελικό, καθώς η ΟΥΕΦΑ δεν επιτρέπει τις χορηγίες από εταιρίες που δεν είναι αδελφικές της.
Τη συγκεκριμένη αγωνιστική περίοδο της διασυλλογικής διοργάνωσης προστέθηκαν δυο επιπλέον βοηθοί διαιτητές πίσω από κάθε εστία.
Η Μπαρτσελόνα κλήθηκε να υπερασπιστεί τον τίτλο της πρωταθλήτριας Ευρώπης, αλλά στην ημιτελική φάση αποκλείστηκε από την Τσέλσι, η οποία κατέκτησε το τρόπαιο για πρώτη φορά στην ιστορία της, επικρατώντας της Μπάγερν Μονάχου στη διαδικασία των πέναλτι.
Η Γερμανική ομάδα προηγήθηκε με τον Μίλερ στο 83ο λεπτό, όμως οι Λονδρέζοι με το γκολ του Ντρογκμπά πέντε λεπτά αργότερα (88′), έστειλαν το ματς στην παράταση. Οι δύο ομάδες έλυσαν τις διαφορές τους στα πέναλτι, με τον Σβάινσταιγκερ να χάνει το τελευταίο για την Μπάγερν και να εξελίσσετε σε μοιραίο παίκτη, αφού ο Ντοργκμπά ευστόχησε και οδήγησε την Τσέλσι στην πρώτη κατάκτηση Champions League στην ιστορία της.
Την σεζόν 2011-12, η Τσέλσι ξεκίνησε έχοντας στον πάγκο της τον Αντρέ Βίλας-Μπόας. Ο Πορτογάλος τεχνικός, ερχόταν στο Νησί ως κυπελλούχος Ευρώπης, καθώς την προηγούμενη περίοδο είχε κατακτήσει το Γιουρόπα Λιγκ με την Πόρτο. Ο Βρετανικός Τύπος έκανε λόγο για τον “νέο Μουρίνιο” και όπως ήταν λογικό οι προσδοκίες ήταν μεγάλες. Ωστόσο τα άσχημα αποτελέσματα και η πολύ κακή βαθμολογική θέση της ομάδας στα μέσα της σεζόν, γέννησαν μεγάλη γκρίνια και οι φωνές που ζητούσαν την παραίτησή του όλο και πλήθαιναν. Η Τσέλσι βρισκόταν στην 8η θέση του βαθμολογικού πίνακα, κινδύνευε με πρόωρο αποκλεισμό από το κύπελλο Αγγλίας καθώς είχε φέρει εντός έδρας ισοπαλία 1-1 με την Μπέρμιμχαμ, η οποία μάλιστα τότε αγωνιζόταν την Β’ κατηγορία ενώ είχε γνωρίσει και την συντριβή με 3-1 από την Νάπολι στο πρώτο ματς της φάσης των 16 του Τσάμπιονς Λιγκ.
Ο Βίλας Μπόας γνώρισε την “οργή” του Ρόμαν Αμπράμοβιτς, ο οποίος δεν φημίζεται για την υπομονή του στους προπονητές, αλλά και της “παλαιάς φρουράς” της ομάδας, η οποία βρισκόταν στον πάγκο χωρίς κάποια λογική εξήγηση. Στις αρχές του Μαρτίου 2012, ο Πορτογάλος τεχνικός απολύθηκε και αντικαταστάτης του ήταν ο Ιταλός βοηθός και πρώην παίκτης της Τσέλσι, Ρομπέρτο Ντι Ματέο.
Ο Ντι Ματέο γνωρίζοντας καλύτερα τα “θέλω” της ομάδας και τα κίνητρα των παικτών, κατάφερε με εντυπωσιακό τρόπο να ανατρέψει την εις βάρος τους κατάσταση μέσα σε λίγες εβδομάδες. Οι Λονδρέζοι όχι μόνο προκρίθηκαν στην επόμενη φάση του κυπέλλου Αγγλίας, αλλά κατέκτησαν και το τρόπαιο στον τελικό του Γουέμπλει, με αντίπαλο την Λίβερπουλ (2-1).
Στο Τσάμπιονς Λίγκ, κατάφεραν να συντρίψουν την Νάπολι στο Στάμφορντ Μπριτζ με συνολικό σκορ 4-1.
Οι “μπαρουτοκαπνισμένοι” Ντιντιέρ Ντρογκμπά, Φρανκ Λάμπαρντ και Τζον Τέρι, έδωσαν το σύνθημα και έτσι ξεκίνησε η πορεία για τον μεγαλύτερο άθλο στην ιστορία του συλλόγου. Η Τσέλσι απέκλεισε στην φάση των 8 την πορτογαλική Μπενφίκα και στους 4 το αδιαφιλονίκητο φαβορί του θεσμού, την Μπαρτσελόνα, με συνολικό σκορ 3-2.
Στον τελικό του Μονάχου με αντίπαλο την Μπάγερν, οι “μπλε” κατέκτησαν την κούπα στην αγχωτική διαδικασία των πέναλτι. Η κανονική διάρκεια και η παράταση έληξαν ισόπαλες 1-1. Οι μνήμες του χαμένου τελικού του 2008 είχαν επιστρέψει, ωστόσο ο Ντιντιέρ Ντογκμπά “ξόρκισε” το κακό, εκτελώντας εύστοχα το τελευταίο πέναλντι, με την Τσέλσι να γίνεται πρωταθλήτρια Ευρώπης για πρώτη φορά στην ιστορία της.
Σκόρερ: (83′ Τόμας Μίλερ / 88′ Ντρογκμπά)
ΜΠΑΓΕΡΝ: Νόιερ, Λαμ, Τζερόμ Μπόατενγκ, Τιμοστσούκ, Κοντέντο, Σβάινσταϊγκερ, Κρόος, Τόμας Μίλερ (87′ Βαν Μπάουτεν), Ρόμπεν, Ριμπερί (96′ Όλιτς), Μάριο Γκόμεθ.
ΤΣΕΛΣΙ: Τσεχ, Μποζίνγκουα, Γκάρι Κέιχιλ, Νταβίντ Λουίζ, Άσλεϊ Κόουλ, Όμπι Μίκελ, Λάμπαρντ, Μπέρτραντ (73′ Μαλουντά), Μάτα, Καλού (84′ Τόρες), Ντρογκμπά.
