«Μετά από κάθε προπόνηση στο κέντρο Paradiso στον Μαραντόνα έλεγα…
«Ντιέγκο φτάνει, πήγαινε κάνε ένα ντουζ, είμαστε εδώ δύο ώρες» και δεν το έκανε.
Είπαν ότι ο Ντιέγκο γυμνάζεται λίγο και ότι δεν τον νοιάζει!
Ποτέ δεν ήταν έτσι, το αντίθετο.
Ποτέ δεν ήθελε να φύγει από το γήπεδο, διασκέδαζε πάρα πολύ.
Και για να μην επιστρέψουν οι παίκτεςστα αποδυτήρια, στέκονταν στην πόρτα για να τους σταματήσει.
Και αν έβρεχε καρεκλοπόδαρα, μάλιστα, καλύτερα, βουτούσε με περισσότερη χαρά.
Θέλω να τον θυμάμαι έτσι, χαρούμενο, να κυλιέται στις λάσπες ενώ είναι σχεδόν σκοτάδι και να γελάει χαρούμενος με την μπάλα του, τουλάχιστον εκεί απέχει από την τερατώδη πίεση που είχε.
Καημένε μου Ντιέγκο”.
Οτάβιο Μπιάνκι
“Καημένε μου Diego” νομίζω ότι είναι το πιο δυνατό, το πιο έντονο και οδυνηρό κομμάτι αυτής της ιστορίας.
