Είναι ένα μέρος που πλέον χρησιμοποιείται και ως τζαμί και ως εκκλησία από το Πατριαρχείο. Υπάρχει μια διαχωριστική κουρτίνα που κρύβει ή φανερώνει το ιερό ανάλογα αν λειτουργεί χριστιανικός ή μουσουλμανικός χώρος λατρείας.
Όλοι το αποκαλούν παζάρ τζαμί, αλλά αν αφαιρέσεις από την εικόνα τον μιναρέ, τότε αισθάνεσαι ότι εδώ στέκει ακόμα η Παναγία η Αλατσατιανή.

Μπαίνοντας στο κτίριο και τραβώντας την μεγάλη κουρτίνα αποκαλύπτεται ένα μαρμάρινο τέμπλο του 1874 που θεωρείται ένα από τα ωραιότερα σε όλη τη Μικρά Ασία, κάτι που δίνει διττή υπόσταση στον συγκεκριμένο χώρο λατρείας.
Καταστροφή τον Σεπτέμβρη του 1922…
Σ΄ αυτό ακριβώς το χώρο έμελλε να γραφή ο τραγικός επίλογος της ζωής των Αλατσατιανών όταν μετά την κατάρρευση του μετώπου το καταραμένο Σεπτέμβρη του ’22 «μπήκαν στην πόλη οι οχτροί» και άρχινησε ο θρήνος και το μακελειό.

Πήραν αιχμάλωτους τους άνδρες ενώ τα γυναικόπαιδα ζητούσαν σωτηρία μέσα στο χώρο του ναού που για 10 μέρες μέχρι ν΄ αφήσουν τ΄ Αλάτσατα για πάντα είχε γίνει το καταφύγιο της οδύνης και του πόνου τους για τον δίχως επιστροφή μισεμό.