Από την εβδομάδα της Διακαινησίμου ξεκίνουσαν στην Πόλη τα πανηγύρια, που κρατούσαν μέχρι και τις άρχες του φθινοπώρου.
Στα εξοχικά προάστια και τα χωριά της Πόλης την άνοιξη και το καλοκαίρι οι εκκλησιαστικές πανηγύρεις για τους Πολίτες ήταν προσκύνημα και εκδρομή συνάμα.

Μετά την λειτουργία ακολουθούσε γλέντι στην πλατεία έξω απο την εκκλησία και στα εξοχικά καφενεία της περιοχής.

Μαζεύονταν οι οικογένειες παρέες παρέες και με αρκετό ποδαρόδρομο έφταναν στην εκκλησία που εόρταζε πάντα με τα απαραίτητα μεζεκλίκια, ντολμαδάκια γιαλαντζί, μπουρεκάκια, κιοφτέδες κλπ για να παρακολουθήσουν την λειτουργία, τα παιδιά για να παίξουν στις εξοχές και γενικά για να αλλάξει η οικογένεια τον αέρα της.
Απο τα γνωστότερα προσκυνήματα – πανηγύρια της Πόλης ήταν αυτός της Ζωοδόχου Πηγής στο Μπαλουκλί την Παρασκευή μετά το Πάσχα.

Το πανηγύρι του Αγίου Γεωργίου του Κουδουνά στην Πρίγκηπο συνδύαζε το τάμα με την εκδρομή και το υπαίθριο γλέντι, όπως και το πανηγύρι του Χριστοσωτήρος στο Μοναστήρι του Χριστού κι ετήσια συνήθεια το γλέντι στο παρακείμενο καφενείο, γνωστό σε όλη την Πρίγκηπο.

Η γιορτή των Αγίων Κωνσταντίνου κι Ελένης στο Πασα Μπαχτσέ συνεχιζόταν μετά την λειτουργία με πανηγυρικό γλέντι στο κοντινό χωριό Πολονέζκιοι.

Το πανηγύρι του Προφήτη Ηλία στο Μέγα Ρεύμα και του Αγίου Παντελεήμονος στο Τσενγκέλκιοι και το Κουζγουντζούκι, όπως και το πανηγύρι της Παναγίας του Γκιόκσου το Δεκαπενταύγουστο αποτελούσαν μεγάλες λαικές εκδηλώσεις και ταυτόχρονα εναν εξαιρετικό τρόπο εκτόνωσης.