Ο Πάμπος Πίττας ήταν ο εγκέφαλος της αριστερής πτέρυγας, η ήρεμη δύναμη που μοίραζε, έσπαζε άμυνες με την πρώτη επαφή, εκτελούσε.
Κι όμως, ήταν… αριστερός μπακ!
Μπακ που μπορούσε, σε κάθε αγώνα, να γίνεται μπαλαντέρ, δημιουργός, καταλύτης φάσεων!
Την ιστορική περίοδο 1990/91 σε μόλις 19 συμμετοχές, έβγαλε 13 ασίστ.
Ναι, 13 τελικές πάσες για γκολ, σε ένα σύνολο εμφανίσεων που ούτε καν αγγίζει το πλήρες πρωτάθλημα.
Σέρβιρε το ένα γκολ μετά το άλλο σαν πραγματικός σεφ δημιουργίας. Εκεί που άλλοι ακραίοι παρακαλάνε να κάνουν 2-3 σέντρες το ματς, ο Πίττας σέρβιρε για πρωινό, μεσημεριανό και βραδινό. Ήταν η κρυφή μηχανή πίσω από την κατάκτηση του πρώτου ιστορικού πρωταθλήματος της ομάδας μας.
Την επόμενη χρονιά 1991/92; Ξαναβγήκε πρώτος σε ασίστ με 12, μπροστά από Πτακ και Πεσίροβιτς! Δηλαδή, έπαιρνε κεφάλι ακόμα κι από τους πιο παραγωγικούς μέσους και επιθετικούς. Ένας μπακ. Πρώτος στις δημιουργίες. Ξανά.
Την επόμενη περίοδο 1992/93 και με τον «μάγο» Μιλένκο Σπόλιαριτς πλέον στο ρόστερ, κι ενώ ολόκληρη η ομάδα ξεχώριζε από ποιότητα, ο Πάμπος Πίττας ήταν ξανά ο «βασιλιάς» στις ασίστ, με 14 τελικές πάσες. Τρεις παραπάνω από τον Μιλένκο. Και ξανά από τη θέση του αριστερού μπακ.
Την επόμενη περίοδο 1993/94 και την χρονιά του δεύτερου τίτλου, αν και «έχασε τα πρωτεία του», αφού βγήκε τρίτος σε ασίστ εντούτοις οι 9 ασίστ, μόλις δύο λιγότερες από τον πρώτο Τσέποβιτς και μία λιγότερη από τον Κρίσμαρεβιτς κάθε άλλο παρά ευκαταφρόνητο επίτευγμα μπορεί να θεωρηθεί.
Και όλα αυτά…από τη θέση του αριστερού μπακ! Όχι ως μέσος, όχι ως πλάγιος χαφ, όχι ως επιτελικός μέσος.
Ο Πίττας δεν είναι απλά ένας από τους κορυφαίους παίκτες του Απόλλωνα όλων των εποχών. Είναι ο κορυφαίος ΚΥΠΡΙΟΣ αριστερός μπακ όλων των εποχών. ΤΕΛΟΣ.
Ο αμυντικός με το μυαλό μαέστρου, το πόδι… διαβήτη και την ψυχή ΑΠΟΛΛΩΝΑ.
Κ.Κ.
