Στις 20 Ιανουαρίου του 1983, στο Μαγκέ της Βραζιλίας, έφυγε από τη ζωή ο Garrincha .
Ένας άνθρωπος που παρά το γεγονός ότι ήταν διανοητικά αδύναμος, είχε στραβή σπονδυλική στήλη, το ένα πόδι του ήταν κοντύτερο από το άλλο και είχε στραβά πόδια, ήταν ένας από τους καλύτερους ποδοσφαιριστές στην ιστορία του ποδοσφαίρου.
Γεννήθηκε στις 28 Οκτωβρίου του 1933, στο Μαγκέ, προάστιο του Ρίο ντε Τζανέιρο, με το όνομα Μανουέλ Φρανσίσκο ντος Σάντος.
Ως παιδί έπασχε από πολιομυελίτιδα, η οποία τον ανάγκασε να υποβληθεί σε αρκετές επεμβάσεις.
Αυτό συνεχίστηκε για πολύ καιρό με αποτέλεσμα να μείνει με “Genu valgus”, μια παραμόρφωση που είχε ως αποτέλεσμα να μην μπορεί να φέρει τις φτέρνες του μαζί.
Τα πόδια του δεν ήταν παράλληλα, ήταν στραμμένα προς τα μέσα κατά 80º.
Στην εφηβεία του είχε μια διαφορά στην ανάπτυξη του μήκους των ποδιών του, το ένα ήταν 6 εκατοστά μακρύτερο από το άλλο.
Όλες αυτές οι παραμορφώσεις είχαν επιπτώσεις στη σπονδυλική του στήλη, η οποία στράβωσε .
Παρόλα αυτά, έτρεχε σαν τον άνεμο και τα αδέλφια του τον βάφτισαν “Garrincha”, το όνομα ενός γρήγορου, άσχημου και αδέξιου πουλιού από το Mato Grosso. Ξεκίνησε να εργάζεται σε πολύ νεαρή ηλικία σε μια εταιρεία κλωστοϋφαντουργίας και παρά τον εθισμό του στο τσιγάρο από την ηλικία των 10 ετών και όλες τις παραμορφώσεις του, έπαιξε στην ποδοσφαιρική ομάδα του εργοστασίου.
Σε έναν αγώνα τον εντόπισαν οι υπεύθυνοι της Μποταφόγκο και τον πήραν στην ομάδα .
Με την Μποταφόγκο κατέκτησε 3 πρωταθλήματα Βραζιλίας.
Ο προπονητής της Εθνικής ομάδας της Βραζιλίας, Φέολα, ήθελε να υπολογίζει στον Γκαρίντσα και τον κάλεσε για ψυχοφυσικές εξετάσεις.
Η ελάχιστη βαθμολογία για την ένταξη στην Εθνική ομάδα ήταν 140 βαθμοί, ο Garrincha συγκέντρωσε μόνο 38.
Ο καθηγητής Joao de Carvalahaes έκρινε ότι ο Garrincha ήταν
“πνευματικά αδύναμος και δεν ήταν κατάλληλος για να παίξει σε αγώνες “.
Ωστόσο, πήγε στο Παγκόσμιο Κύπελλο της Σουηδίας το ’58 και κέρδισε το Παγκόσμιο Κύπελλο.
Ήταν τέτοιος ο πνευματικός του αποπροσανατολισμός που στο τέλος μιας τεχνικής ομιλίας του Φέολα, ο Γκαρίντσα τον ρώτησε:
“Έχεις μιλήσει με τον αντίπαλο προπονητή για να μας αφήσει να τα κάνουμε όλα αυτά;”
Περιττό να πούμε ότι κατέκτησαν και το Παγκόσμιο Κύπελλο στη Χιλή το 1962.
Το 1967 μεταγράφηκε στην Κορίνθιανς και στη συνέχεια έπαιξε στην Αθλέτικο Τζούνιορ , τη Φλαμένγκο, την Sacrofano και την Ολάρια.
Συμμετείχε στην καλύτερη ομάδα επιθετικών στην ιστορία μαζί με τον Βαβα, τον Πελέ, τον Ζαγκάλο και τον Ντιντί.
Κατέχει το ρεκόρ ότι δεν έχασε ούτε έναν αγώνα όταν έπαιζε μαζί με τον Πελέ. Είχε πολλές συζύγους και ερωμένες με τις οποίες απέκτησε 14 παιδιά.
Μεγάλωσε σε απόλυτη φτώχεια, εθισμένος στον καπνό και το αλκοόλ, και έφυγε από τη ζωή σε ηλικία 49 ετών .
Η αγρυπνία του πραγματοποιήθηκε σε ένα κατάμεστο στάδιο Μαρακανά και το φέρετρό του ήταν ντυμένο με μια σημαία της Μποταφόγκο.
