“Στην Τουρκία μας ονομάζανε Έλληνες και στην Ελλάδα Τούρκους”.
Οικονομικές και κοινωνικές διαφορές, αλλά και πολιτιστικές και γλωσσικές ιδιαιτερότητες χαρακτήριζαν τον προσφυγικό πληθυσμό, τον Ελληνισμό της Μικράς Ασίας.
H εγκατάσταση των προσφύγων προκάλεσε μεγάλες ανακατατάξεις σε όλες τις περιοχές που τους υποδέχθηκαν, τόσο στην ύπαιθρο όσο και στις πόλεις. Η οικονομική ανέχεια γηγενών και προσφύγων οδήγησε σε απεργίες και αιματηρές διαδηλώσεις.
“Φωτιά στους τουρκόσπορους πρόσφυγες” ακουγόταν σε συλλαλητήριο των μοναρχικών στις στήλες του Ολυμπίου Διός το 1923.
“Στην Τουρκία μας ονομάζανε Έλληνες και στην Ελλάδα Τούρκους” έλεγαν χαρακτηριστικά οι ξεριζωμένοι.

Οι πρόσφυγες, όμως, ενσωματωμένοι η μη στη δομή των πόλεων, κατάφερα να μετατραπούν σε ζωογόνο αίμα και κινητήρια δύναμη.
Είναι χαρακτηριστικό ότι στην Αττική οι πρώτοι προσφυγικοί συνοικισμοί μετατρέπονται σταδιακά σε βιομηχανικές κοινότητες, αφού γύρω από αυτούς δημιουργούνται τα μεγάλα εργατικά προάστια του Πειραιά (Κοκκινιά, Δραπετσώνα, Κερατσίνι) αλλά και της Αθήνας (Βύρωνας, Καισαριανή, Νέα Ιωνία) που αναπτύσοουν έντονη δραστηριότητα στο χώρο της ταπητουργίας και όχι μόνο, καθώς οι προσφυγικές πολυκατοικίες περιτριγυρίστηκαν από νέες βιομηχανίες.
Ο τεράστιος αριθμός των προσφύγων που έφτασε στην Ελλάδα τους τελευταίους μήνες του 1922 προκάλεσε έντονες πιέσεις, αρχικά προκειμένου να ικανοποιηθούν οι στοιχειώδεις ανάγκες τους, και στη συνέχεια για να αποκατασταθούν και να ενσωματωθούν στην ελληνική κοινωνία.
Παρά τις όποιες καθυστερήσεις, τις βιαστικές και πρόχειρες υλοποιήσεις των σχεδιασμών, η αποκατάσταση των προσφύγων έχει κριθεί επιτυχημένη και από πολλούς θεωρείται ως
το μεγαλύτερο επίτευγμα του Ελληνικού Κράτους.

Σύλλογος Μικρασιατών Πεύκης – Λυκόβρυσης “ΙΩΝΙΑ”