Όλοι θυμούνται τον Κλοπ να γελάει, να αγκαλιάζει τους παίκτες του και να σηκώνει τον τίτλο του Champions League κάτω από τον ουρανό της Μαδρίτης.
Αλλά ο πραγματικός Κλοπ, αυτός για τον οποίο ψιθύριζαν, αυτός που διαμόρφωσε μια ολόκληρη γενιά οπαδών, γεννήθηκε μακριά από τα φώτα της δημοσιότητας, γεννήθηκε στην άγρια λάσπη της δεύτερης κατηγορίας στην Μπουντεσλίγκα.
Ήταν το 2003.
Η καρδιά της Μάιντς ήταν στο γήπεδο…
Η άνοδος ήταν εφικτή, μια ανάσα.
Ένα γκολ ήταν αρκετό. Αλλά αυτό το γκολ δεν ήρθε ποτέ. Στο 93ο λεπτό, καθώς το στάδιο κρατούσε την ανάσα του, η σεζόν κατέρρευσε μπροστά στα μάτια τους.
Την προηγούμενη χρονιά, είχε ξεφύγει η άνοδος για έναν βαθμό.
Τώρα, για ένα γκολ.
Ήταν σαν η μοίρα να απολάμβανε να βασανίζει μια ολόκληρη πόλη.
Οποιοσδήποτε θα είχε σκύψει το κεφάλι του. Οποιοσδήποτε θα είχε αφήσει τα δάκρυα και την ελπίδα του να χαθούν. Αλλά όχι αυτός. Ο Κλοπ ανέβηκε σε μια αυτοσχέδια σκηνή μπροστά σε ένα έκπληκτο πλήθος, ένα πλήθος που έτρεμε από απογοήτευση και πόνο.
Πήρε το μικρόφωνο. Και έκανε αυτό που ζητούν οι θεοί του ποδοσφαίρου από τους προφήτες τους: μίλησε στην πληγή, όχι στη νίκη.
«Θα επιστρέψουμε» είπε.
Και θα είμαστε πιο δυνατοί».
Εκείνη τη στιγμή, δεν ήταν προπονητής. Ήταν ένας όρκος. Ήταν μια υπόσχεση που μύριζε χώμα, ιδρώτα και μέλλον.
Και 363 ημέρες αργότερα, κράτησε τον λόγο του.
Η Μάιντς ανέβηκε.
Ο Κλοπ δεν είχε απλώς ηγηθεί μιας ομάδας. Είχε αναδείξει έναν λαό.
