”Όταν έκανα το ντεμπούτο μου με την πρώτη ομάδα, η τεχνολογία μόλις άρχιζε να είναι παρούσα σε καθημερινή βάση, για συλλογή δεδομένων και εργασία στο γυμναστήριο. Ωστόσο, δεν υπήρχε άμεση σύνδεση με τους οπαδούς στα μέσα κοινωνικής δικτύωσης.

Όλα ήταν πιο οικεία.

Στην εποχή μου, το πολύ, βγάζαμε μερικές φωτογραφίες, στέλναμε ένα MMS.

Ζούσαμε πολύ περισσότερο στα αποδυτήρια, υπήρχε περισσότερο κοινωνικοποίηση, παίζαμε χαρτιά.

Άνοιξα το δικό μου προφίλ για να αποφύγω τον πολλαπλασιασμό των ψεύτικων στο όνομά μου.

Κάποτε, κάποιος με σταμάτησε, επαινώντας με για όσα είχα γράψει για τον θάνατο του Κόμπι Μπράιαντ.

Αλλά δεν ήμουν εγώ…

Δεν είμαι πολύ ενεργός στα μέσα κοινωνικής δικτύωσης.

Κοιτάζω αλλά δεν αλληλεπιδρώ και σχεδόν ποτέ δεν δημοσιεύω φωτογραφίες.

Δεν νιώθω την ανάγκη ή την παρόρμηση.

Πριν από λίγο καιρό, είδα έναν νεαρό ποδοσφαιριστή στο τραπέζι της φυσικοθεραπείας να διαβάζει τα σχόλια σε μια ανάρτηση και του είπα…

«Αυτό δεν είναι καλό, είναι απλώς δηλητήριο που μπαίνει μέσα».

Ντανιέλε Ντε Ρόσι