Μετά από τρεις συνεχόμενες σεζόν, κάναμε λάθος που αφήσαμε τον Γιάαπ Σταμ να φύγει. Νόμιζα ότι τα 16,5 εκατομμύρια λίρες ήταν μια καλή τιμή και ότι το παιχνίδι του είχε επιδεινωθεί μετά τον τραυματισμό του στον αχίλλειο τένοντα, αλλά έκανα λάθος…

Ένας ατζέντης μου είπε ότι ένας εκπρόσωπος της Ρόμα προσπαθούσε να επικοινωνήσει μαζί του και ότι θα προσέφερε 12 εκατομμύρια λίρες για τον Γιάαπ.

«Δεν ενδιαφέρομαι», είπα.

Την επόμενη εβδομάδα, η Λάτσιο έδειξε ενδιαφέρον, αλλά αν η προσφορά τους δεν ήταν 16,5 εκατομμύρια λίρες, δεν ενδιαφερόμουν.

Όλο αυτό ήταν απαίσιο, το να του πω για την μεταγραφή σε ένα πρατήριο καυσίμων ήταν πραγματικός πόνος, επειδή ήξερα ότι ήταν καλός άνθρωπος, αγαπούσε τον σύλλογο και ήταν αγαπητός από τους οπαδούς.

Δύο μέρες πριν λήξει η προσφορά της Λάτσιο, προσπάθησα να τον τραβήξω στην άκρη στο προπονητικό κέντρο, αλλά όταν τον πήρα τηλέφωνο, ήταν ήδη καθ’ οδόν προς το σπίτι του. Το πρατήριο καυσίμων ήταν στα μισά του δρόμου και εκεί συναντηθήκαμε…

Τι μεγάλο λάθος. Δεσμεύτηκα να αφήσω τον Γιάαπ να φύγει”.

(Άλεξ Φέργκιουσον)

Αν κάποιος σαν τον Φέργκιουσον δεν μπορεί να συγχωρήσει τον εαυτό του που πούλησε έναν παίκτη, αυτός ο παίκτης πρέπει να έχει κάτι ξεχωριστό.

Και όποιος έχει δει τον Γιάαπ Σταμ να παίζει ξέρει ότι ένας τέτοιος αμυντικός αξίζει πάντα να έχεις στο πλευρό σου.

Έναν ατρόμητο.

Έναν άνθρωπο που είχε μια πληγή στο πρόσωπό του ραμμένη στα πλάγια.

Ένα άτομο που μπορεί επίσης να τρομοκρατήσει τους αντιπάλους.