Μαρσέλο Μπιέλσα!

Ο τρελός!

H τρέλα του, που έγραψε τον θρύλο!
Ήταν το 1987 όταν πήρε το Fiat 147, χάρτη της Αργεντινής χωρισμένο σε εβδομήντα τομείς και κόμματα.

Είκοσι τέσσερις χιλιάδες χιλιόμετρα για να ανακαλύψεις ταλέντα.

Τα λένε σαν παραμύθι, αλλά είναι όλα αλήθεια, νύχτες στις πιο χαμένες περιοχές, ερωτήσεις σε μπάρμαν, ερασιτέχνες προπονητές.

Έτσι ανακάλυψε ένα χοντρό αγοράκι το οποίο με το φτέρνισμα του έβαζε γκολ, τον Gabriel Batistuta.

«Με έκανε να χάσω βάρος και όταν τελείωσα τη διατροφή, έκανα δώρο στον εαυτό μου ένα ολόκληρο κουτί με alfajores.

Ήταν σαν πατέρας”, ο Batigol θυμάται ακόμα.
Μια άλλη φορά, στο Μέρφι, υπήρξε ένα χτύπημα στο κουδούνι στις 3 π.μ. στο σπίτι του Ποτσετίνο.

Η μάνα δεν ήθελε να ανοίξει, σκέφτηκε μήπως ήταν κλέφτης.

Επιμένει ο Μπιέλσα: «Πρέπει να τον δω, άσε με να δω αυτό το αγόρι».

Μπήκε, σήκωσε το πάπλωμα και είπε: “Έχει τη φυσική κατάσταση ποδοσφαιριστή. Λίγους μήνες αργότερα, ο Mauricio Pochettino έκανε το ντεμπούτο του σε ηλικία 16 ετών στη Newell’s.
Η παραξενιά του πολλαπλασιάζεται.

Το 2002, στην Εθνική ομάδα της Αργεντινής, παρέδωσε σε κάθε παίκτη μια βιντεοκασέτα με τις προσωπικές του κινήσεις.

Για τον Μπατιστούτα υπήρχε μία κασέτα… ενός τερματοφύλακα.

Κατά τη διάρκεια της διαμονής της ομάδας σε ξενοδοχείο, ένα βράδυ, αποφάσισε να τρέξει με ένα walkman για να ακούσει τις ομιλίες τακτικής του, η αστυνομία τον πέρασε για κλέφτη και τον σημάδεψε με το όπλο.

“Είμαι ο Bielsa, μην με πυροβολήσετε!” Ούρλιαξε από τρόμο.

Κάποτε, μετά από ήττα, οι παίκτες του τον βρήκαν γυμνό σε ένα κρεβάτι αποδυτηρίων, ακίνητο, ανακατεμένο σε σκέψεις.
Ποτέ δεν φοβήθηκε να φανεί γελοίος.

Ούτε για να ακουστεί τρελός.

“Η επιτυχία είναι παραμορφωτική. Η αποτυχία, από την άλλη, σε κάνει συνεπή” επαναλάμβανε συνέχεια και οι ποδοσφαιριστές του τον ακολούθησαν παρόλα αυτά.

Επειδή ήξεραν ότι πίσω από αυτή την τρέλα κρύβεται μια ακλόνητη πίστη, η ομορφιά του παιχνιδιού.