«Ένα από τα πιο σκληρά τάκλιν που έχω ζήσει ποτέ ήταν στη Μπενφίκα κόντρα στην Κρουζέιρο, στο παλιό Estádio da Luz, ένα φιλικό.

Ο Mozer έπαιξε με αλουμινένια καρφιά διαστάσεων 21 πίσω και 19 μπροστά.

Ένας επιθετικός παίζει με 9 και 11.

Ήταν σαν τακούνια.

Ήδη στα αποδυτήρια που περπατούσε, ήταν σαν Robocop.

Η πιο εγκληματική αντιμετώπιση που έχω υποστεί ήταν από αυτόν.

Σαφώς όμως ο χειρότερος τραυματισμός ήταν αυτός όταν ήμουν στην Ίντερ.

Το 1998 άρχισα να έχω μια ελαφριά τενοντίτιδα και τελείωσα καλά το Μουντιάλ, νόμιζα ότι ήταν κάτι φυσιολογικό που συμβαίνει σε πολλούς παίκτες.

Από το 1999 και μετά άρχισε να χειροτερεύει πολύ μέχρι που έσπασε μερικώς.

Στην Ίντερ κάναμε λάθος ράβοντας μόνο μερικώς τον τένοντα, αλλά κανείς δεν φανταζόταν ότι έξι μήνες αργότερα θα είχε ραγίσει εντελώς.

Όταν έσπασε, στην αρχή νόμιζα ότι με είχε χτυπήσει πέτρα ή ότι ήταν πυροβολισμός.

Έπεσα και έβαλα το χέρι μου στο γόνατό μου για να το σταθεροποιήσω και τότε ήταν που συνειδητοποίησα ότι κάτι είχε σπάσει και με έβαλε σε σκέψεις.

Άρχισα να κλαίω, όχι από πόνο, αλλά από φόβο και αναρωτήθηκα, τι μου συμβαίνει; Φοβόμουν ότι είχε τελειώσει η καριέρα μου και η ποδοσφαιρική μου ζωή, αναπολώντας όλες τις θυσίες που είχα κάνει για να γίνω «το φαινόμενο».

Στην αρχή της καριέρας μου δεν ήξερα τι έπρεπε να κάνω για να γίνω παίκτης, οπότε έκανα αυτό που μου έδειχναν.

Για να προχωρήσεις, πρέπει να αναπτυχθείς τεχνικά, τακτικά και σωματικά.

Οι άνθρωποι μου λένε συχνά, ήσουν ζώο σωματικά, τι δώρο.

Διάολε, εκπαιδεύτηκα πολύ.

Κανείς δεν φτάνει εκεί τόσο γρήγορα χωρίς προπόνηση».

Ρονάλντο