Όταν ο Ντιέγκο Αρμάντο Μαραντόνα προσγειώθηκε στη Νάπολι το καλοκαίρι του 1984, η πόλη περίμενε ένα θαύμα.

Ο Βεζούβιος, αιώνιος φύλακας αυτού του παθιασμένου και περήφανου λαού, φαινόταν να κρατάει την ανάσα του καθώς ο Αργεντινός σταρ πάτησε το πόδι του στο ναπολιτάνικο έδαφος.

Κανείς δεν φανταζόταν ότι αυτή η συνάντηση θα άλλαζε για πάντα την μοίρα του ποδοσφαίρου και μιας ολόκληρης κοινότητας.

Ο Μαραντόνα δεν ήταν απλώς ποδοσφαιριστής.

Ήταν ένας καλλιτέχνης του ποδοσφαίρου, ένας άνθρωπος ικανός να μεταμορφώσει τον αθλητισμό σε ποίηση.

Η Νάπολι, με την σπλαχνική της αγάπη, τον πολιτισμό της βουτηγμένο σε όνειρα και θυσίες, βρήκε μέσα του τον ήρωά της.

Αυτός, που καταγόταν από τη γειτονιά Villa Fiorito, κατάλαβε αμέσως την ταλαιπωρία και την ελπίδα που έκαιγε στα μάτια των Ναπολιτάνων.

Στο γήπεδο, ο Ντιέγκο χόρεψε με την μπάλα, μάγεψε το κοινό με ακατόρθωτα παιχνίδια, οδήγησε μια ομάδα που θεωρείται κατώτερη της απόλυτης δόξας στην δόξα.

Το πρωτάθλημα του 1987 δεν ήταν απλώς ένα τρόπαιο, ήταν η εκδίκηση ενός λαού που πάντα θεωρούνταν περιθωριακός, ήταν η λύτρωση των στενών και των πλατειών, των σκληρών χεριών των εργατών και των ονείρων των παιδιών που κυνηγούσαν μια μπάλα στους δρόμους της Spaccanapoli.

Αλλά η Νάπολι δεν αγάπησε μόνο τον πρωταθλητή Μαραντόνα.

Η Νάπολι αγαπούσε τον άνθρωπο, με τις αδυναμίες του, τις υπερβολές του, τα λάθη του.

Ο Μαραντόνα έγινε μέρος του ιστού της πόλης, μια αθάνατη εικόνα, ένας βασιλιάς χωρίς στέμμα.

Ακόμη και όταν η μοίρα τον πήρε μακριά από το San Paolo, το πνεύμα του παρέμενε αποτυπωμένο στις καρδιές των θαυμαστών, στα τείχη της πόλης, στις τοιχογραφίες που ακόμα και σήμερα λένε για τα κατορθώματά του.

Σήμερα, το γήπεδο που φέρει το όνομά του συνεχίζει να αντηχεί με τα κατορθώματά του και κάθε παιδί που κλωτσάει μια μπάλα στους δρόμους της Νάπολι ξέρει ότι, κάπου, υπάρχει ακόμα λίγος Μαραντόνα μέσα του.

Γιατί μερικές ιστορίες δεν τελειώνουν ποτέ, μετατρέπονται σε θρύλο και ο θρύλος του Μαραντόνα και της Νάπολι θα ζει για πάντα.