“Είχα παίξει ήδη μαζί με τον Μαλντίνι στην εθνική ομάδα, μετά πήγα στο Μίλαν, είναι αναμφίβολα ο πιο δυνατός αμυντικός στην ιστορία!

Αλλά περισσότερο από τεχνικά και σωματικά, μιλάω σε ψυχολογικό επίπεδο.

Όταν έκανε λάθη, γιατί έκανε και λάθη, έστω και ελάχιστα, το λάθος δεν τον επηρέαζε καθόλου.

Ο καλύτερος παίκτης όχι μόνο στην Ιταλία, αλλά και στο παγκόσμιο ποδόσφαιρο, δεν έζησα τον Μπεκενμπάουερ ή άλλους θρύλους, οπότε δεν μπορώ να μιλήσω για αυτές τις εποχές.

Τι μου έμαθε;

Τη νοοτροπία που πρέπει να έχει κάποιος τέτοιου επιπέδου πάικτης σε έναν τέτοιο σύλλογο. Ήρθα από την Λάτσιο με ισιωμένα μαλλιά, σανδάλια και βερμούδες, αλλά πάνω απ’ όλα με ένα είδος συμπεριφοράς, που όλα ήταν φυσιολογικά…

Μου είπε: «Όχι έτσι!».

Λοιπόν, μου έμαθε πώς να είμαι στη Μίλαν!

Και μετά είχε δύναμη…

Στα 40 του πήγαινε ακόμα σαν τρένο.

Ήταν ο καλύτερος απ’όλους!

Και είναι το μόνο άτομο που με ντροπιάζει όταν τον συναντώ.

Έπαιξα μαζί του, πήγαμε μαζί διακοπές και όμως νιώθω αμήχανα.

Θα με ρωτήσετε γιατί;

Δεν ξέρω.

Αμηχανία με την έννοια ότι δεν είναι σαν τους άλλους, αντιλαμβάνεσαι ότι είναι διαφορετικός…».