“Αν με ρωτάτε τι με εντυπωσίασε κατά την διάρκεια της καριέρας μου, δεν μπορούσα να μην απαντήσω την ναπολιτάνικη υποστήριξη.

Η μόνη φορά που φοβήθηκα να βγω στο γήπεδο ήταν στον περίφημο δεύτερο αγώνα του προημιτελικού του Κυπέλλου UEFA 88/89.

Θυμάμαι ήδη στα αποδυτήρια σχεδόν δεν μπορούσαμε να ακούσουμε τον προπονητή όταν μας μιλούσε από δύο βήματα μακριά και δεν μπορούσε να γράψει στον πίνακα καθώς έτρεμε το χέρι του.

Είχα την εντύπωση ότι ήμουν στρατιώτης, δεν ένιωθα πια ένας ποδοσφαιριστής, αλλά φαινόταν ότι μας περίμεναν να κάνουμε πόλεμο σε εκείνο το γήπεδο.

Υπήρχε εντυπωσιακή επευφημία στο γήπεδο, ήδη αρκετές ώρες πριν ξεκινήσει ο αγώνας, το γήπεδο ήταν ήδη γεμάτο και οι οπαδοί τραγουδούσαν ασταμάτητα, δεν είδαμε ποτέ κάτι τέτοιο.

Όταν η Γιούβε άγγιζε την μπάλα, κινδυνεύαμε να γίνουμε κουφοί, εκκωφαντικά σφυρίγματα, ένιωσα να κλωτσάω την μπάλα και να βάζω τα χέρια μου στα αυτιά μου.

Όταν η Νάπολι σημείωσε το γκολ της πρόκρισης, ήταν κάτι τραβηγμένο, 100.000 άνθρωποι έμοιαζαν έτοιμοι να πέσουν στον αγωνιστικό χώρο, ένα βρυχηθμό που δεν έχω ξανακούσει στη ζωή μου κι όμως έχω παίξει σε πολλά ζεστά γήπεδα και πολλούς σημαντικούς αγώνες, μερικές φορές το βράδυ ακόμα το ονειρεύομαι.

Το San Paolo θα παραμείνει για πάντα ένα από τα πιο όμορφα πράγματα που θυμάμαι στη ζωή μου, είναι ότι καλύτερο για έναν ποδοσφαιριστή να παίζει εκεί, αν υπήρχε τέτοια υποστήριξη σε κάθε γήπεδο, προφανώς θα έπαιζα ακόμα ποδόσφαιρο με άσπρα μαλλιά και πατερίτσες, μόνο και μόνο για να απολαύσω το σόου από το γήπεδο.

Δεν κέρδισαν επειδή ήταν πιο δυνατοί από εμάς, αλλά επειδή το να σε συνοδεύει το Σαν Πάολο είναι άδικο, είναι σαν να παίζεις με ξεκάθαρη αριθμητική υπεροχή, έσπρωξαν την μπάλα στο τέρμα με την ανάσα τους.»

Τζιανκάρλο Μαρόκι