To 2004 ο Τζιάνι Ανιέλι έφυγε αλλά δεν είναι ανάμνηση, είναι ένας τρόπος να είσαι στο ποδόσφαιρο.

Ο «L’Avvocato» δεν υποστήριζε την Γιουβέντους, την ζούσε.

Όπως ζει κανείς σε ένα οικογενειακό σπίτι, με φυσική κομψότητα, διακριτική ειρωνεία και μια ακλόνητη πεποίθηση, η νίκη είναι σημαντική, αλλά το να το κάνεις με στυλ είναι κάτι περισσότερο.

«Η Γιουβέντους είναι δημοφιλής επειδή κερδίζει, επειδή δεν έχει το όνομά της από μια πόλη και επειδή το όνομά της θυμίζει κάτι που όλοι αγαπούν: τη νεότητα».

Δεν ήταν απλώς ένα αστείο. Ήταν ένα όραμα.

Η Γιουβέντους ως ιδέα, ακόμη και πριν γίνει ομάδα.

Ένας σύλλογος ικανός να βρίσκεται παντού χωρίς να ανήκει σε ένα μόνο μέρος, συνηθισμένος στη νίκη αλλά αλλεργικός στις επιδείξεις.

Είχε μια σχεδόν καλλιτεχνική σχέση με τα αστέρια του.

Για τον Μισέλ Πλατινί το έθεσε ως εξής: «Τον αγοράσαμε για μια κόρα ψωμιού και έβαλε φουά γκρα από πάνω». Η μεταγραφική αγορά, η ιδιοφυΐα και το καλό γούστο συμπυκνωμένα σε μία πρόταση.

Αλεσάντρο Ντελ Πιέρο έγινε Πιντουρίκιο χάρη σε έναν ορισμό του Αββοκάτο, ένα παρατσούκλι που άξιζε μια ολόκληρη καριέρα.

Και μετά εκείνα τα τηλεφωνήματα νωρίς το πρωί, ποτέ ενοχλητικά, πάντα περίεργα. «Κοιμάται ο Ντελ Πιέρο;» ρωτούσε. Ακόμα και όταν ξυπνούσε, κανείς δεν τολμούσε ποτέ να προσβληθεί.

Απο το γήπεδο, του άρεσε να φεύγει δέκα λεπτά νωρίτερα.

Αριστοκρατική αποστασιοποίηση, όχι δεισιδαιμονία.

Σαν το τελικό σκορ να ήταν κάτι που έπρεπε να αφεθεί στους άλλους.

Η Γιούβε συχνά κέρδιζε ούτως ή άλλως.

Ήξερε πώς να είναι οξυδερκής: ο Μπάτζιο ήταν «Ραφαέλο», αλλά και «ένα βρεγμένο κουνέλι».

Δεν είπε τίποτα για τον Μπονιπέρτι, επειδή δεν υπήρχε λόγος.

Ο Δικηγόρος δεν εξήγησε το ποδόσφαιρο, το έβλεπε μπροστά του.

Και βλέποντας το, το έκανε αιώνιο.

«Με ρωτάει αν κερδίζει ο καλύτερος παίκτης ή αν κερδίζει η Γιουβέντους; Είμαι τυχερός, συχνά συμπίπτουν».

Αυτή η πρόταση περιέχει τα πάντα: αγάπη, τόλμη, ένα χαμόγελο.

Γι’αυτόν, το να είναι οπαδός της Γιουβέντους σήμαινε να ξυπνάει χαρούμενος τα πρωινά της Δευτέρας.

Τα υπόλοιπα ήταν απλώς θόρυβος.

Είκοσι δύο χρόνια αργότερα, ο Τζιάνι Ανιέλι δεν είναι πια στις κερκίδες. Αλλά κάθε φορά που η Γιούβε κερδίζει με στυλ ή χάνει χωρίς δικαιολογίες, μπορείς ακόμα να τον δεις εκεί.

Με το ρολόι του στη μανσέτα του.

Και το βλέμμα κάποιου που, βαθιά μέσα του, ήδη ήξερε πώς θα πήγαιναν τα πράγματα.