“Φαίνεται δύσκολο να το πιστέψεις.

Περνάνε τα χρόνια.

Φαίνεται σαν χθες, ήμασταν δύο αγόρια δεκαοκτώ ή είκοσι ετών.

Πολύ μακριά, ε…

Πήρε τα πρωταθλήματα, έπαιξε στο Κύπελλο Πρωταθλητριών, σήκωσε το Τσάμπιονς Λίγκ! Λοιπόν, μου πήρε λίγο περισσότερο.

Αλλά κοιτάξαμε ο ένας τον άλλον, μελετούσαμε ο ένας τον άλλον, ίσως αναζητούσαμε ακόμη και ο ένας τον άλλον, ακόμη και ως παιδιά.

Ανταγωνισμός; Ίσως, στην αρχή.

Καλά το είπε μια φορά, ήμασταν περισσότερο συνένοχοι παρά αντίπαλοι.

Στη συνέχεια, υπήρχαν εκείνοι που θα είχαν ωφεληθεί από το να είμαστε αντίπαλοι…

Αυτός εκπροσώπησε την Γιουβέντους, εγώ αντιπροσώπευα σχεδόν τον αντίπαλό του, την Ρόμα και σε κάποιους δεν αρέσει η Ρώμη και σε εμάς δεν άρεσε ποτέ το παιχνίδι των μίντια, αντίθετα σεβαστήκαμε ο ένας τον άλλον ακριβώς επειδή κατανοούσαμε ο ένας τους ρόλους του άλλου, τις ευθύνες του να εκπροσωπείς κάτι που ξεπερνούσε την ενιαία ομάδα.

Στο ντεμπούτο μου (στην εθνική ομάδα, Ιταλία-Ελβετία 1998) μπήκα στη θέση του και την ώρα της αλλαγής μου έκλεισε το μάτι.

Πιστεύω ότι η αρμονία μας άρχισε να προκύπτει από αυτή τη χειρονομία.

Το Παγκόσμιο Κύπελλο ήταν το κλείσιμο του κύκλου.

Γιατί αν στο Ευρωπαϊκό του 2000 ήμασταν σχεδόν εναλλακτικοί, στην Γερμανία ήμασταν συμπληρωματικοί.

Και ίσως είμαστε έτσι και ιδιοσυγκρασιακά.

Αυτός είναι πιο συγκρατημένος, εγώ είμαι πιο επεκτατικός.

Πάντα όμως τα πηγαίναμε καλά, ίσως και για αυτόν τον λόγο.

Πριν τον τελικό ήμασταν όλοι ξύπνιοι, δεν μπορούσαμε να κοιμηθούμε.

Κάποια στιγμή πρέπει να ήταν δύο, μας λέει…

«Εντάξει, έχω συνηθίσει σε τελικούς, πάω για ύπνο…».

Του είπαμε τα πάντα, του φωνάζαμε αλλά αυτός είναι ο Αλεσάντρο, ένας πρωταθλητής.

Ενας υπέροχος ποδοσφαιριστής».

Αλεσάντρο Ντελ Πιέρο