It’s a dream, which starts as a child
“È un sogno, che comincia da bambino”
Aπήγγειλε ένα υπέροχο τραγούδι των Bennato και Gianna Nannini, αφιερωμένο στο ποδόσφαιρο.
Ήταν 1987, ο πατέρας μου, κέρδισε έναν διαγωνισμό στην Παβία.
Εκείνα τα χρόνια όταν έψαχνες σπίτι εκεί, έβρισκες συχνά έξω γραμμένο…
«Δεν νοικιάζουμε σε νότιους».
Και μπορώ να πω, πόσο ρατσισμό υπέφερα στο δημοτικό σχολείο τις πρώτες μέρες.
Ήταν δύσκολα στο σχολείο εκεί, όλοι ήταν οπαδοί της Μίλαν, οπαδοί της Ίντερ, οπαδοί της Γιουβέντους.
Έφτασα εκεί, ένα Ναπολιτάνικο παιδί με μια αποσκευή από κλισέ πίσω μου, αλλά η εκδίκησή μου ήταν ‘Αυτός’….
Όλοι τον έβριζαν, αλλά τον ζήλευαν, θα τον ήθελαν.
Κι εγώ, όταν πήγα να παίξω μπάλα, φορούσα ένα μεταχειρισμένο μπλουζάκι, αλλά μπλε, με αυτό το νούμερο 10 και γι’ αυτό με φώναζαν Μαραντόνα και φούσκωνε το στήθος μου, ήμουν μια χαρά.
Με έκανε να ξεπεράσω αυτό που περνούσα.
Δεν ήμουν ο μόνος, ποιος ξέρει πόσους τους έβριζαν οι βόρειοι επειδή ήταν απο τον νότο. Αυτό το συναίσθημα που είχα ως παιδί ίσχυε και για τους μεγάλους, φαινόταν σαν να μας έδινε εκείνη την εκδίκηση, αυτή την ικανοποίηση για την οποία η γη μου έχει γίνει τόσο φτωχή.
Φτύνεις αίμα για να πάρεις κάτι που μερικές φορές είναι δικαιωματικά δικό σου.
Κάποιος που μας έκανε μονο καλό, όσο μπορούσε και παραπάνω.
Όπως θυμάται ο χτυπημένος σκύλος ποιος του άπλωσε το χέρι, έτσι είμαστε κι εμείς. Θυμόμαστε αυτούς που μας πλήγωσαν αλλά αγαπάμε παράφορα αυτούς που μας έκαναν καλό.
Είμαστε ένας περίεργος λαός, με δράμα, χαρά και λίγο Μαραντόνα στο αίμα μας.
Δεν μπορείς να καταλάβεις, μπορείς μόνο να προσπαθήσεις αλλά μη μας παίρνετε για ανόητους.
Απλώς όταν αγαπάμε το κάνουμε έτσι, αμέτρητα και ασυναγώνιστα.
Ήσουν ένας θρύλος και θα είσαι ένας θρύλος.
Σας ευχαριστούμε που ήσασταν μαζί μας.
Το ότι έζησες όπως εμείς, σημαίνει ότι η Νάπολι είναι ο Ντιέγκο Και ο Ντιέγκο είναι η Νάπολι…
Για πάντα!
Ένας Ναπολιτάνος για τον Μαραντόνα
