Για τον Ντιέγκο Αρμάντο Μαραντόνα, ο τελικός του Παγκοσμίου Κυπέλλου του 1986 δεν ήταν ένας αγώνας όπως κανένας άλλος.

Λίγη σημασία έχει αν δεν κυριάρχησε όπως στους προηγούμενους αγώνες εναντίον της Ουρουγουάης, της Αγγλίας και του Βελγίου (παρόλο που έπαιξε καλά και βοήθησε τον Μπουρουτσάγκα για το καθοριστικό γκολ), γιατί εκείνη την ημέρα εκπληρώθηκε η μοίρα ενός ποδοσφαιριστή με τεράστιο ταλέντο, μετά από ένα από τα τα πιο κυρίαρχα Παγκόσμια Κύπελλα όλων των εποχών.

Οι αριθμοί, 5 γκολ και 5 ασίστ σε 7 αγώνες, μιλούσαν ήδη πολύ ξεκάθαρα για την παντοδυναμία εκείνου του Μαραντόνα, όπως και οι υπέροχες εμφανίσεις του που κάλυψαν τέσσερις εβδομάδες ενός αστρικού Μουντιάλ.

Και όταν μια ιδιοφυΐα αυτού του διαμετρήματος βρίσκεται με τη βοήθεια μιας συμπαγούς ομάδας, συγκεκριμένης σε τακτικό επίπεδο και ικανή να επιβληθεί στον πιο σημαντικό αγώνα, όλα γίνονται πιο απλά.

Το 1986 ο Ντιέγκο Αρμάντο Μαραντόνα, παρότι ήταν λίγο «υποτιμημένος» σε σχέση με τα υψηλά του στάνταρ εκείνο το καλοκαίρι, κατέκτησε το Παγκόσμιο Κύπελλο με την αγαπημένη του Αργεντινή, πραγματοποιώντας ένα όνειρο που είχε στο συρτάρι του από μικρός.

Διαφωτισμός, ιδιοφυΐα.

Ένα άγγιγμα σκίζει το γερμανικό μισό του γηπέδου, υπάρχει μόνο το καμένο χορτάρι στο Αζτέκα ανάμεσα στο όνειρο του Ντιέγκο, του Μπουρουτσάγκα και τα δίχτυα του Σουμάχερ.

Ο Μπουρού τρώει αυτό το μέρος του γηπέδου, δεν βλέπει πια τίποτα και κανέναν, απλά δεν υπάρχει.

Η δηλητηριασμένη πινελιά που σκοτώνει τους Γερμανούς, στην κορυφή, σαν σταγόνα νερού ανάμεσα στα πόδια του αντίπαλου τερματοφύλακα.

Τριπλό σφύριγμα, τέλος.

Ο κόσμος, σήμερα, έπρεπε να υποκλιθεί στους μεγαλύτερους όλων των εποχών.