“Δεν υπήρχε άνθρωπος που θα μπορούσε να μαρκάρει τον Μαραντόνα.

Αν ήταν σε απλά καλή φόρμα, κανείς δεν θα μπορούσε να τον σταματήσει.

Έπαιζε στα 16 του, όπως έπαιζε στα 36 του με την τεχνική του και με το 100% το πολύτιμο αριστερό του πόδι.

Ο Μαραντόνα ήταν πραγματικά ένας άντρας από τη Νάπολη, ήταν ένας άνθρωπος από το νότο.

Στη Νάπολη ο Μαραντόνα δεν έκανε ποτέ πράγματα για τα οποία να θεωρούνταν εγωιστής, τους έδωσε ένα χέρι βοηθείας, τους σήκωσε.

Δεν υπάρχουν συγκρίσεις με άλλους παίκτες.

Ο Μαραντόνα ήταν η καρδιά της Νάπολης, πάντα βοηθούσε ανθρώπους που είχαν προβλήματα.”

Βουγιαντίν Μπόσκοφ

Γεννημένος για να ζήσει μια αντισυμβατική ζωή, ο Μαραντόνα πήγαινε συχνά κόντρα σε όλους και σε όλα και συχνά πλήρωσε γι’ αυτό.

Τα «πιστεύω» του πολλές φορές προκάλεσαν, αλλά ο ίδιος ήταν πάντα αποφασισμένος να τα υπερασπιστεί μέχρι τέλους.

Πολλά από τα λεγόμενά του κρίθηκαν υπερβολικά με τον ίδιο να διευκρινίζει ότι «εάν κατά καιρούς θυμώνω ή παραπονιέμαι, είναι επειδή δεν ξέρω πως να συγκρατήσω τα συναισθήματά μου. Και δεν θέλω να μάθω».

Κατά τη διάρκεια ενός τετάρτου του αιώνα, είχε επηρεάσει πλήθος ανθρώπων, συμπεριλαμβανομένων μερικών από τους μελλοντικούς καλύτερους ποδοσφαιριστές. Κατάφερνε ο κόσμος να συγχωρεί τα σφάλματά του ξεπερνώντας τους ηθικούς φραγμούς για όλες τις αμαρτίες.

Η προσωπική του ζωή είναι γεμάτη σκοτεινές ιστορίες, καταχρήσεις και παρεκτροπές και η υπέρμετρη αναίδεια έναντι των ισχυρών αξιωματούχων της Παγκόσμιας Ομοσπονδίας Ποδοσφαίρου και άλλων σημαντικών παραγόντων του χώρου, αλλά και εκτός του αθλήματος ήταν μέσα στο μεγαλύτερο μέρος του ποδοσφαιρικού του βίου.

Η φράση του που ίσως να εξηγεί τον βίο του ήταν «Το μόνο που ήθελα ήταν να ζήσω την ζωή μου όπως θέλω εγώ. Ποτέ δεν ήθελα να είμαι το παράδειγμα».

Τόσο στην Αργεντινή, όσο και στη Νάπολη, ο Μαραντόνα έγινε σύμβολο, αθλητικός ήρωας, «θεός».

Μεγάλωσε στις παραγκουπόλεις του Μπουένος Άιρες, όπου ο όρος viveza criolla- «εγγενής πονηριά» και η ικανότητα να ξεγελάσει αυτούς που είχαν την εξουσία θεωρείται ως θετικό ποιοτικό στοιχείο.

Σε χώρες όπως η Αργεντινή το ποδόσφαιρο δεν είναι «άθλημα», ξεριζωμένο από την πολιτική, τον πολιτισμό και τη θρησκεία.

Στην Ιταλία 20.000 άτομα έγραψαν το Viva Maradona στις ψήφους τους στα τέλη της δεκαετίας του 1980, λίγες τρίχες από το κεφάλι του φυλάσσονται με ασφάλεια σε ειδική τοποθεσία.

Η παρουσία του στο σύνολό της και όχι μόνο τα αθλητικά επιτεύγματα ήταν τέτοια που οδήγησε σε εκδηλώσεις λατρείας.