«Πάντα χαμογελούσα πολύ, το ποδόσφαιρο είναι χαρά.
Δυστυχώς η ζωή μου δεν ήταν πάντα εύκολη.
Έχασα νωρίς τον μπαμπά μου και δυστυχώς πέθανε και η μαμά μου.
Ήταν δύσκολο, πρέπει να ευχαριστώ αιώνια τον αδερφό μου γιατί με βοήθησε πολύ.
Έπαιζε στην Γκρέμιο, ήμουν πάντα δίπλα του και ξεκίνησα και την καριέρα μου σε αυτόν τον σύλλογο ξεκινώντας από το ποδόσφαιρο σάλας.
Μετά από πολλά χρόνια ήμασταν αντίπαλοι και στην Γαλλία, εκείνος έπαιζε στην Μονπελιέ και εγώ στην Παρί Σεν Ζερμέν.
Την πρώτη μου εμπειρία στην Ευρώπη την είχα στο Παρίσι με την PSG.
Ήταν ο αδερφός μου που με έπεισε να δεχτώ αυτόν τον προορισμό για να ξεκινήσω να παίζω εκτός Βραζιλίας.
Η μετάβαση από την Γκρέμιο στην Παρί δεν ήταν εύκολη, διαφορετικό ποδόσφαιρο, διαφορετική κουλτούρα.
Και ήταν μια πολύ διαφορετική PSG από την τωρινή.
Δεν έπαιζε στο Champions League ή ακόμα και σε άλλες διοργανώσεις, αλλά ήταν το τέλειο έργο για την πορεία μου και την ανάπτυξή μου.
Όταν έφτασα στην Μπαρτσελόνα, η ομάδα δεν έπαιζε στην Ευρώπη, δεν ήταν καθόλου εύκολο.
Φτάσαμε στο Champions League μετά την πρώτη μου χρονιά όπου τερματίσαμε δεύτεροι.
Η επιλογή της Μπάρτσα, ωστόσο, ήταν απλή, πολλά από τα είδωλά μου έχουν περάσει από εκεί.
Ρομάριο, Ρονάλντο, Μαραντόνα.
Δεν είχαν κερδίσει τίποτα από το ’99.
Το ντεμπούτο μου ήταν με τη Σεβίλλη, στις 3 Σεπτεμβρίου.
Παίξαμε μετά τα μεσάνυχτα.
Σκόραρα ένα θεαματικό γκολ, μια τρελή χαρά και από εκεί και πέρα όλα πήγαν υπέροχα και επιστρέψαμε στις νίκες.
Η μετακόμιση στη Μίλαν ήταν σχεδόν φυσική, μιλάμε για μια από τις πιο δυνατές ομάδες στον κόσμο και είναι όνειρο για όλους τους ποδοσφαιριστές να παίζουν με αυτή τη φανέλα. Δυόμιση αξέχαστα χρόνια, η στοργή των φιλάθλων, η χαρά, το γκολ στο ντέρμπι ως ξεχωριστή στιγμή.
Ήταν μια μοναδική εμπειρία.
Θυμάμαι κάθε στιγμή.
Κορυφαίοι παίκτες: Ιμπραΐμοβιτς, Πάτο, Γκατούζο, Μαλντίνι, Νέστα, Μπέκαμ, Ζέεντορφ.
Τι ομάδα!
Και τότε υπήρχε ο Αντσελότι, ένας μεγάλος προπονητής, ένας από τους καλύτερους στην ιστορία.
Προσωπικά, ήταν χαρά να συνεργαστώ μαζί του».
Ροναλντίνιο
