“Θυμάμαι εκείνη την ημέρα τόσο καλά.

Ήταν η ημέρα που έλαβα ένα τηλεφώνημα που θα τα άλλαζε όλα.

Ένα τηλεφώνημα από την Ατλέτικο Μαδρίτης, που έλεγαν ότι θέλουν να αναλάβω την ομάδα.
Καθόμουν με τον μικρότερο γιο μου, τον Τζουλιάνο, σε ένα καφέ στη Μαρ ντε λα Πλάτα και έτρωγε κρουασάν, πίνοντας γάλα.

Ήταν μόλις 8 χρονών.

Του είπα: «Κοίτα, ήρθε μια ευκαιρία να πάω στην Ατλέτικο Μαδρίτης και δεν ξέρω τί να κάνω».
Ο Τζουλιάνο το σκέφτηκε.

«Θα προπονείς τον Φαλκάο, θα είσαι στην Ισπανία, θα φύγεις απο εδώ;»

Το παιδί τα έλεγε όλα αυτά σε μένα.

Και εγώ του απάντησα, ναι.

Και καθώς βουτούσε το κρουασάν στο γάλα, μου είπε αυτά τα λόγια:
«Μπαμπά, αν τα πας καλά, δεν θα γυρίσεις πίσω».
Υπήρχαν δύο όψεις σε όλο αυτό.

Από τη μία πλευρά, η θέλησή μου να τα καταφέρω.

Αλλά από την άλλη, το γεγονός ότι δεν θα έβλεπα τα παιδιά μου να μεγαλώνουν.”

Ντιέγκο «Τσόλο» Σιμεόνε

Στις 23 Δεκεμβρίου 2011, ο Ντιέγκο Πάμπλο Σιμεόνε ανέλαβε τις τύχες μιας ομάδας με την οποία είχε συνδέσει το όνομά του.

Η Ατλέτικο Μαδρίτης είχε μόλις αποκλειστεί από την Αλμπαθέτε στο Κύπελλο, ενώ παράλληλα είχε μόλις 19 βαθμούς σε 16 παιχνίδια.

Το 4-4-2 και το 4-3-3 του Γκρεγκόριο Μανθάνο, προπονητή της Ατλέτικο και το 2003-2004 όταν ακόμα ο «Τσόλο» δέσποζε στα χαφ, δεν… τράβαγε καθόλου.

Παρά την καλή ευρωπαϊκή πορεία, παρά το γεγονός ότι ο Φαλκάο σκόραρε και έδειχνε να είναι έτοιμος για ότι θα ακολουθούσε, η συγκομιδή στο πρωτάθλημα και ο αποκλεισμός με δυο ήττες στο Κύπελλο, έφεραν την απόλυση του Μανθάνο.

Και τότε θα αναλάμβανε ο Τσόλο, για να αλλάξει το σκηνικό…