«Ο Γκατούζο είναι αποκρουστικά προληπτικός, τόσο πολύ που στη Γερμανία το 2006, καθώς τα πράγματα πήγαιναν καλά, φορούσε το ίδιο κοστούμι για περισσότερο από ένα μήνα.

Eίχε σαράντα βαθμούς έξω, τριγυρνούσε ντυμένος σαν δύτης και ήταν λογικό ότι σε κάποια στιγμή θα άρχιζε επίσης να μυρίζει.

Ένα κουτάκι λεβάντας θα ήταν χρήσιμο.

Ήταν πάντα ο αγαπημένος μου στόχος, πρώτος στην κατάταξη της πλάκας, παρά το γεγονός ότι σε αρκετές περιπτώσεις προσπάθησε να με σκοτώσει κρατώντας ένα πιρούνι.

Στο τραπέζι, στο Milanello, μπαίναμε σε κάθε λογής μπελά, τον βάζαμε σε δυσκολίες, όταν έβαζε λάθος τα ρήματα σε μια πρόταση του το επισημαίναμε, όταν τα έβαζε με τους σωστούς χρόνους, τον κάναμε να πιστέψει ότι ούτως ή άλλως τα είχε κάνει λάθος και εκείνος νευρίαζε.

Εγώ, ο Αμπροζίνι, ο Νέστα, ο Ιντζάγκι, ο Αμπιάτι, ο Οντό, η ομάδα των καθαρμάτων φτιάχτηκε έτσι.

”Ρίνο, πώς είσαι;

Ασχημα, χάσαμε χθες. Θα ήμουν καλύτερα αν είχαμε κερδίσει.”

“Ρίνο, ξαναπροσπάθησε. Το σωστό είναι ότι θα ένιωθα καλύτερα αν είχαμε κερδίσει.”

«Μα είναι το ίδιο».

«Όχι ακριβώς, Ρίνο».

“Εντάξει τότε. Θα ήμουν καλύτερα αν είχαμε κερδίσει.”

“Ρίνο, είσαι πραγματικά ανίδεος. Θα ήμουν καλύτερα αν είχαμε κερδίσει, έτσι λένε.”

«Αλλά το είπα πριν».

«Τι, Ρίνο;

«Αυτή η ιστορία της νίκης».

“Ποιος Ρίνο; Μπορείς να μας πεις πάλι;”

Το αίμα ανέβηκε στον εγκέφαλό του, το έβλεπες, δεν μπορούσε να το κρύψει.

Όλοι μαζί το καταλάβαμε και ζητήσαμε τα μαχαίρια να απομακρυνθούν, ο Γκατούζο έκανε ό,τι καλύτερο μπορούσε, πήρε ένα πιρούνι και προσπάθησε να μας τρυπήσει.

Σε περισσότερες από μία περιπτώσεις οι βολές του χτύπησαν τον στόχο, βυθίζοντας στο δέρμα.

Ήμασταν μαλακοί σαν τόνος, όπως έκοβες κάτι πολύ απαλό.

Έτυχε, επίσης, κάποιοι από εμάς να χάσουν έναν αγώνα λόγω Γκατούζο, παρόλο που τα επίσημα δελτία τύπου από τον σύλλογο έγραφαν «εκτός λόγω μυϊκής κόπωσης».

Αντρέα Πίρλο