«Μόνο όσοι έχουν παίξει στα σκληρά, χωμάτινα χωράφια, αυτού του ανοιχτού καφέ χρώματος, επειδή δεν βρέχει ποτέ, νιώθοντας στα ρουθούνια τους την έντονη και οξεία μυρωδιά της ξερής γης, καμένη από τον ήλιο, που ανατέλλει σε κάθε αντίθεση που κολλάνε και τα κουβαλάς μαζί σου ακόμα και μετά το ντους.

Μόνο όσοι γνωρίζουν αυτή τη μυρωδιά που είναι συνώνυμη με κόπο, θυσίες αλλά και με την επιθυμία για παιχνίδι και όνειρα καταφέρνουν να εκτιμήσουν πλήρως το αδιαμφισβήτητο και φρέσκο ​​άρωμα του γρασιδιού.

Παρά τα σχεδόν σαράντα χρόνια γρασιδιού, μπορώ ακόμα να μυρίζω αυτή την οξεία μυρωδιά στο πίσω μέρος της μύτης μου και δεν την έχω ξεχάσει ποτέ, γιατί με έκανε να μεγαλώσω ως προπονητής και ως άντρας.

Και συχνά, σε πικρές στιγμές, μου θύμιζε την αληθινή ουσία αυτού του αθλήματος.

Σε οποιονδήποτε αρέσει να βρίσκεται στην κορυφή, να βρίσκει μια σούπερ οργανωμένη ομάδα, αλλά ποτέ δεν το έχω καταστήσει απαραίτητη προϋπόθεση, πάντα έψαχνα πρώτα απ’ όλα ένα μέρος όπου μπορώ να εκφράσω το ποδόσφαιρό μου, τις ιδέες μου, τις αρχές μου και τις αξίες μου, κάνοντας τους ανθρώπους να διασκεδάζουν.

Τα είχα όλα, τα είδα όλα.

Μπήκα σε ονειρεμένα γήπεδα, με πάγκους πιο άνετους από τον καναπέ στο σπίτι και σε εγκαταστάσεις με ξύλινους πάγκους, δύο πλαστικές καρέκλες στα πλάγια και έναν φράχτη πίσω σου για να σε προστατεύει από τους φρενήρεις οπαδούς.

Εργαζόμουν σε αθλητικά κέντρα αιχμής και σε γήπεδα ψυχοφθόρα με αποδυτήρια όπου λειτουργούσε κάθε δεύτερο ντους και το νερό ήταν επίσης κρύο.

Χρησιμοποίησα γυμναστήρια με κάθε μηχάνημα και χρησιμοποίησα τα σκαλοπάτια των κερκίδων και σάκους με άμμο στους ώμους μου.

Έχω περάσει σε ξενοδοχεία πέντε αστέρων και εξίσου έχω περάσει και απο ξενοδοχεία οπου ο ιδιοκτήτης ήταν και ο μάγειρας.

Με έχουν προσλάβει πρόεδροι που με έδιναν αυτομάτως δ’υο κοστούμια, με καλωσόρισαν με όλες τις τιμές στα υψηλά οικονομικά πρότυπα, και φτωχοί διάβολοι από τα προάστια, με απίθανους τρόπους, που έχουν συνηθίσει να βρίσκουν μια λύση της τελευταίας στιγμής.

Έχω εκπαιδεύσει πρωταθλητές που κέρδισαν δισεκατομμύρια και νέους ανθρώπους στους οποίους έπρεπε να δανείσω χρήματα για βενζίνη.

Θαύμασα τις βραβευμένες με Όσκαρ κορεογραφίες γωνίας και τους οπαδούς με τις σπιτικές καπνογόνες βόμβες…

Είδα τα πάντα.

Και μερικές φορές ήμουν καλύτερος σε διευθετημένες καταστάσεις παρά σε φαινομενικά τέλειες, βρίσκοντας περισσότερη συνέχεια, συνέπεια, ανθρωπιά, επιθυμία και διαθεσιμότητα στις πρώτες παρά στις δεύτερες.

Αλλά παντού κουβαλούσα μαζί μου αυτή τη μυρωδιά από τα χωράφια της Σικελίας μου, από όπου ξεκίνησαν όλα…»

Zdenek Zeman