«Αντρέα, σε θέλουν στο Κατάρ».

Όταν με καλεί ο ατζέντης μου Tullio Tinti, δεν μου λέει γεια, πηγαίνει κατευθείαν στην καρδιά της συζήτησης

-“Συγγνώμη, τι;”

-«Θα παίξεις στο Κατάρ».

-“Είσαι τρελός. Ούτε στον ύπνο σου.”

-«Και ο Γκουαρδιόλα έπαιξε εκεί»

-«Δεν μ’ενδιαφέρει, ήταν στο τέλος της καριέρας του».

-“Εντάξει, αλλά είναι εθιμοτυπία που πρέπει τουλάχιστον να την τηρείς, πρέπει να πας.”

-“ΟΚ πότε θα έρθουν;”

-“Είναι ήδη εδώ. Φόρεσε τη γραβάτα σου και θα έρθω να σε πάρω σύντομα.”

Με περίμεναν στο “Principe di Savoia”, ένα έξτρα πολυτελές ξενοδοχείο.

Είχαν κλείσει μια τεράστια «σουίτα».

Εκεί ήταν ο ιδιοκτήτης του συλλόγου, αρκετά άτομα από τη διοίκηση και πλήθος δικηγόρων. -«Γεια, το συμβόλαιο είναι έτοιμο».

-«Καλημέρα και σε σένα, χάρηκα που σε γνώρισα…»

-«Η φανέλα μας θα σου φανεί υπέροχη».

-«Είμαι ο Αντρέα Πίρλο, χαίρομαι…»

-«Δεν χρειάζεται να αποφασίσεις αμέσως, έχεις λίγα λεπτά για να σκεφτείς»

-“Αντρέα, πόσα παιδιά έχεις;”

-“Δύο”

-«Έχουμε ένα εξαιρετικό σχολείο αγγλικής γλώσσας στο Κατάρ».

-«Ακόμα προτιμώ να τους ακούω να μιλούν ιταλικά»

-«Τότε θα φτιάξουμε ένα νέο σχολείο και θα φέρουμε μόνο Ιταλούς δασκάλους

-Είστε λάτρεις της οδήγησης;

-“Ναί”

-«Θα χαιρόμασταν αν δεχόσασταν μερικές Ferrari ως δώρο»

“Μερικές?”

-«Και αν σας λείψει η Ιταλία, θα έχετε πάντα ένα ιδιωτικό αεροπλάνο στη διάθεσή σας».

-“Αλλά…”

-“Το συμβόλαιο είναι έτοιμο. Είναι τετραετές συμβόλαιο”.

-“Ευχαριστώ αλλά…”

-«40 εκατομμύρια δολάρια».

Εκείνη τη στιγμή, τα μάτια του Tουλιο φωτίστηκαν…

“Ξέρετε, 40 εκατομμύρια σε τέσσερα χρόνια, όχι ανά σεζόν.

Δεν μπορούμε να υπερβάλλουμε, υπάρχει κρίση”.

-“Εεε…το βλέπω”

-«Αλλά αν δεν σου φτάνουν 10 εκατομμύρια το χρόνο, μπορούμε να μιλήσουμε».

Ακόμα κι αν ζητούσα νερό στην έρημο, μάλλον θα συμφωνούσαν.

Αλλά πριν αρχίσω να το σκέφτομαι, αποφάσισα να τα σταματήσω όλα αυτά.

-“Ευχαριστώ σε κάθε περίπτωση, αλλά δεν μπορώ.

Νομίζω ότι μπορώ ακόμα να δώσω πολλά στην Ιταλία.

Σε περίπτωση που αλλάξω γνώμη, θα επικοινωνήσω μαζί σας σε ένα χρόνο περίπου.”

-“11 εκατομμύρια;”

-«Τούλιο πάμε».

-«12 εκατομμύρια»

-«Τούλιο…»

-“13…”

”14…”

-«Πήρα κυριολεκτικά το χέρι του ατζέντη μου που ήταν ακόμα μπερδεμένος και τρέξαμε μαζί, πριν πει το ναι».

Αντρέα Πίρλο