Παρίσι, 3 Ιανουαρίου 1995…
Το γαλλικό περιοδικό France Football είχε αποφασίσει να επιδιορθώσει ένα ιστορικό λάθος, να δώσει στον Ντιέγκο Μαραντόνα την Χρυσή Μπάλα.
Για δεκαετίες το βραβείο το έπαιρναν μόνο Ευρωπαίοι παίκτες.
Ο Ντιέγκο, όπως πολλοί άλλοι Νοτιοαμερικανοί ή Αφρικανοί ποδοσφαιριστές, δεν είχε καν την ευκαιρία να αγωνιστεί γι’αυτό.
Ο Μαραντόνα, που αποκλείστηκε απο το Παγκόσμιο Κύπελλο του 1994 στις Ηνωμένες Πολιτείες, στάθηκε μπροστά στους δημοσιογράφους στο πλευρό της Κλαούντια, της Ντάλμα και της Τζιαννίνα.
Αυτές οι συνεντεύξεις τύπου είναι συνήθως μια εκδήλωση πρωτοκόλλου, μια θάλασσα ευχαριστιών.
Ο Μαραντόνα θα μπορούσε να κάνει πολλά πράγματα εκτός από το να σταματήσει να είναι ο Μαραντόνα, είπε…
«Έχω τον λόγο των Μπεμπέτο, Ρομάριο, Στόιτσκοφ, Φραντσέσκολι, Νεγκρέτε, θα μιλήσω με τον Γκούλιτ και με τους Ιταλούς παίκτες και εκεί θα αρχίσουμε να συγκεντρώνουμε όλα όσα θα ονομαστούν Ένωση Άμυνας Ποδοσφαιριστών».
Η ιδέα, τουλάχιστον στον Μαραντόνα, είχε προκύψει σχεδόν μια δεκαετία πριν.
Κατά τη διάρκεια του Παγκοσμίου Κυπέλλου του ’86 στο Μεξικό, ο Ντιέγκο και αρκετοί ποδοσφαιριστές από διαφορετικές ομάδες είχαν αντιμετωπίσει τη FIFA επειδή τους ανάγκασαν να παίζουν αγώνες το μεσημέρι.
Ο Havelange, τότε πρόεδρος, τους διέταξε να σωπάσουν.
Απείλησαν να σταματήσουν.
Το ποδοσφαιρικό περιβάλλον δεν χαρακτηρίζεται από αλληλεγγύη μεταξύ συναδέλφων.
Το βλέμμα των οπαδών, η ικανότητα των χρημάτων να διαστρεβλώνουν απόψεις και η πάντα λανθάνουσα πιθανότητα να κερδίσεις έναν τίτλο, οδηγούν στο να μηδενιστούν οι εργατικές αξιώσεις.
Αλλά εννέα χρόνια αργότερα, ήδη στο λυκόφως της καριέρας του, ο Μαραντόνα συγκέντρωσε τους καλύτερους της εποχής του για να σταθεί απέναντι στην ποδοσφαιρική εταιρεία.
Δύο χρόνια πριν την ανακοίνωση της δημιουργίας της ένωσης, ο Μαραντόνα έπαιζε στη Σεβίλλη.
Σε αυτούς τους ανδαλουσιανούς μήνες, ο Ντιέγκο έδωσε μια συνέντευξη στον Χεσούς Κιντέρο.
Ο σπουδαίος Ισπανός ρεπόρτερ πέτυχε έναν οικείο τόνο που σπάνια φαίνεται σε μια κουβέντα με τον Ντιέγκο.
Ένα από τα αποσπάσματα από την ομιλία συνοψίζει τι τον ώθησε να δημιουργήσει τη Διεθνή Ένωση Επαγγελματιών Ποδοσφαιριστών.
Χεσούς Κιντέρο: -Μπορείτε να πείτε ότι ο ποδοσφαιριστής είναι ένας σύγχρονος σκλάβος; Ντιέγκο Μαραντόνα: -Μπορείς να το πεις ναι. Πρέπει να δεχθούμε πολλά πράγματα, αλλά επαναστατώ ενάντια στο να είμαι σκλάβος.
Δεν μπορώ να είμαι σκλάβος ακόμα κι αν υπογράψω συμβόλαιο, το έκανα με τον Φερλαίνο (Νάπολι), θα το κάνω με τον Κουέρβας (Σεβίλλη).
Δεν υπάρχει συμβόλαιο που μπορεί να σας δεσμεύσει.
Όντας σκλάβος, αυτή η λέξη με συγκλονίζει.
Χεσούς Κιντέρο: -Αλλά αυτό που απαιτείται είναι να είσαι σκλάβος, να αντιμετωπίζεις τους παίκτες σαν μονομάχους, σωστά;
Ντιέγκο Μαραντόνα: -Ναι, έχεις πολύ δίκιο.
Εγώ, ίσως λόγω του γεγονότος ότι έγινα νούμερο ένα, ήθελα να αγωνιστώ.
Γιατί ξέρω ότι όσοι έρχονται μετά από εμένα αντιμετωπίζονται σαν σκλάβοι.
Μου ήταν πολύ εύκολο να πω ναι σε όλα, γιατί με πλήρωναν πολύ καλά, μου έδωσαν τα πάντα.
Αλλά δεν είμαι ικανοποιημένος με αυτό.
Δεν θέλω να αντιμετωπίζονται οι άλλοι παίκτες σαν σκλάβοι.
Αυτός που παίζει άμυνα, ο τερματοφύλακας, το νούμερο πέντε που δεν βάζει γκολ, που δεν θα γίνει ποτέ νούμερο ένα.
Δεν θέλω να γίνω ήρωας, αλλά νομίζω ότι αυτή ήταν η μεγαλύτερη δύναμή μου.
Μη θέλοντας να αφήσω έναν πρόεδρο που δεν ξέρει τίποτα από ποδόσφαιρο, επειδή έχει χρήματα, να θέλει να αντιμετωπίζει τους ποδοσφαιριστές ως σκλάβους.
Από τότε που ήμουν επικεφαλής, ήθελα να το καταπολεμήσω.
