Έφτασε πολύ νέος στο Σαλέντο ως ένα κλασικό ταλέντο που ανακαλύφθηκε στη Νότια Αμερική, ποτέ όμως δεν θα σκεφτόταν να αφήσει την καρδιά του εκεί.
49 γκολ σε τρία χρόνια, 19 το 2003/04, ο μόνος που μπορεί να σκοράρει τόσα πολλά με τη Λέτσε σε μία σεζόν στη Serie A (ρεκόρ που ισοφάρισε αργότερα ο Βούτσινιτς).
Και τότε αυτό το συμβόλαιο υπογράφηκε στο αίμα...
Σε εκείνα τα μέρη δεν ξεχνούν όταν δεχόταν μισθό 900 ευρώ το μήνα μόνο και μόνο για να παίξει για εκείνη τη φανέλα.
Γιατί αυτό που είχε μεγαλύτερη σημασία για εκείνον ήταν να πάει «σπίτι».
Το υιοθετημένο σπίτι του, το Λέτσε.
"Ο πραγματικός μου μισθός είναι η στοργή των ανθρώπων και όχι τα χρήματα.
Για μένα, η αγάπη τους είναι το πιο σημαντικό πράγμα.
Λατρεύω τους Curva Nord και ξέρω πόσο με αγαπούν.
Και αυτό είναι αρκετό για να είμαι ευτυχισμένος ... "
Μια σπλαχνική αγάπη ανάμεσα σε αυτόν και τους Giallorossi.
Ένας αιμοδιψής, ένας πολεμιστής, ένας αληθινός μαχητής, που ήθελε να παίξει πάση θυσία στον διάσημο πλέον τελικό των play-off της Lega Pro με εξαρθρωμένο ώμο, για να προσπαθήσει να δώσει τη νίκη.
«Κύριε αφήστε με να μπω!»
«Μα πού πας με αυτόν τον ώμο…»
"Κύριε παρακαλώ... Πρέπει να μπω μέσα!"
Δεν μπορούσε να μείνει έξω εκείνη τη στιγμή, ήθελε να τα δοκιμάσει όλα.
Εκείνη η εποχή τελείωσε άσχημα, αλλά η χειρονομία του, η αγάπη του, η προσκόλλησή του στη φανέλα, η Λέτσε και οι άνθρωποι της Λέτσε δεν τον ξεχνούν.
Δεν μπορούν να το ξεχάσουν.

«Φόρεσα τις φανέλες της Μονακό, της Σεβίλλης, της Αταλάντα και της Κολόν, αλλά δεν έβγαλα ποτέ τη φανέλα της Λέτσε, αυτό είναι το δέρμα μου...»
Ernesto Chevanton, Ουρουγουανός στο αίμα, Salento στην καρδιά.