«Ήταν το 1971, είμαι εγώ και ο σκύλος μου ο Μπούτκους, ήταν ακόμα ένα μικρό κουτάβι.
Ήμασταν και οι δύο αδύνατοι, πεινασμένοι και ζούσαμε σε ένα μοτέλ πάνω από έναν σταθμό του με τρό.
Αναγκάστηκα να πουλήσω το Butkus για σαράντα δολάρια.
Ώσπου, από θαύμα, η ιστορία του «Ρόκι» πέτυχε και πήρα τα χρήματα για να αγοράσω πίσω .
Ο ιδιοκτήτης ήξερε ότι ήμουν απελπισμένος και έτσι μου ζήτησε 15.000 δολάρια για να τον πάρω, αλλά άξιζε κάθε δεκάρα.
Ήταν ο καλύτερός μου φίλος, ή έμπιστός μου, πάντα γελούσε με τα αστεία μου και με εμψύχωνε, ήταν το μόνο ζωντανό ον που με αγαπούσε γι' αυτό που πραγματικά ήμουν».
Σιλβέστερ Σταλόνε

Τα πρώτα χρόνια στην Αμερική του Ιταλού Σιλβέστερ είχαν ανέχεια, πείνα, απογοητεύσεις, ενώ έμεινε ακόμη και άστεγος στους δρόμους της Νέας Υόρκης.

Αλλά σε εκείνες τις δύσκολες στιγμές, είχε πίστη στον εαυτό του πως θα τα καταφέρει και θα εκπληρώσει το όνειρό του να γίνει ηθοποιός.

Είχε, όμως και ως συντροφιά τον αγαπημένο του σκύλο, Butkus.

Ήταν η παρέα του, σε εκείνον έλεγε όσα τον απασχολούσαν στη μακρινή δεκαετία του ’70.

«Όταν ήμουν 26 χρόνων, άφραγκος, χωρίς δουλειά και σπίτι με ένα ζευγάρι τρύπια παπούτσια και δύο μόνο παντελόνια που στο τέλος δεν μου έκαναν επειδή είχα αδυνατίσει τόσο πολύ.

Είχα όμως τον Butkus.

Ήταν ο φίλος μου, η παρέα μου.”

Κάποια στιγμή, ο Σταλόνε έπρεπε να πάρει την πιο δύσκολη απόφαση, να πουλήσει τον σκύλο του.

Τον έδωσε το 1971 για 40 δολάρια. 

Με την προκαταβολή που πήρε απ την ιδέα του Ρόκι, το πρώτο πράγμα που έκανε, ήταν να επιστρέψει και να πάρει πίσω τον σκύλο του.

Ο νέος ιδιοκτήτης τού ζητούσε για την εποχή εκείνη το απίστευτο ποσό των 15 χιλιάδων δολαρίων.

Ο Σιλβέστερ Σταλόνε τα έδωσε και ποτέ δεν τα μετάνιωσε, αφού μέχρι και σήμερα λέει, πως ο Butkus άξιζε μέχρι και το τελευταίο σεντ.

Στο πρώτο Ρόκι ο αγαπημένος σκύλος του ηθοποιού συμμετέχει στην ταινία.

Ο Butkus πέθανε το 1981.