«Ο Νταβίντε γεννήθηκε στις 7 Ιανουαρίου 1987 στο Σαν Τζιοβάνι Μπιάνκο και μεγάλωσε με την οικογένειά του στο Σαν Πελεγκρίνο Τέρμε, στην επαρχία του Μπέργκαμο.
Εδώ ξεκίνησε να παίζει ποδόσφαιρο από παιδί.
Το 2001 μετακόμισε από τις τοπικές ομάδες στην Primavera της Μίλαν, ήταν δεκατεσσάρων ετών, στο τέλος του γυμνασίου θα είχε σταματήσει να σπουδάζει για να συνεχίσει να παίζει.
Serie C, μετά το 2008 έκανε το ντεμπούτο του με την Κάλιαρι στη Serie A, το 2014 έφτασε στη Ρόμα, την επόμενη χρονιά στη Φιορεντίνα, όπου το 2017 του έδωσαν το περιβραχιόνιο του αρχηγού, οπότε όχι μόνο είχε τα απαραίτητα αθλητικά προσόντα, αλλά ήταν ο σωστός χαρακτήρας.
Πρακτικά δεν μίλησε ποτέ μαζί μου για ποδόσφαιρο.
Αν υπήρχαν νέα στο ραδιόφωνο ή στην τηλεόραση, άλλαζε κανάλι.
Έξω από την ομάδα επικεντρωνόταν πάντα σε κάτι άλλο, ακολουθούσε το περίεργο ίχνος ατελείωτων άλλων πραγμάτων.
Ενθουσιάστηκα που τον είδα, ειδικά όταν φορούσε τη φανέλα της εθνικής, οι διεθνείς διοργανώσεις τον ηλεκτρίζουν, έστω κι αν έδειχνε πάντα ελεγχόμενος, σκεπτικός.
Αποκάλυψα τα συναισθήματά του που σχετίζονται με το ποδόσφαιρο μέσα από μικρά πράγματα.
Πριν από αγώνες του άρεσε να ακούει ή να βλέπει βίντεο ακόμη και ελάχιστα γνωστών ανθρώπων που τραγουδούσαν με ενθουσιασμό ή ταλέντο.
Η παθιασμένη τους φόρτιση τον ανέβαζε, άγγιζε ευαίσθητες χορδές που τον βοήθησαν να διαχειριστεί τη νευρικότητα ή την προσμονή χωρίς να χάσει καθόλου την ενέργεια που τον συμπίεζε.
Ο Νταβίντε είχε ονειρευτεί να γίνει καλός και καταξιωμένος παίκτης, έχει γίνει πολλά περισσότερα.
Όποιος τον γνώριζε μιλάει για έναν σοβαρό, ώριμο αθλητή με εξαιρετική ευγένεια, έναν αληθινό πρωταθλητή, αλλά πάνω από όλα έναν άνθρωπο που ήθελες για συμπαίκτη για την πίστη, την καθαρότητα και την αφοσίωσή του.
Η καριέρα του δεν είχε τελειώσει, ήταν στην ακμή των χρόνων του, των δυνατοτήτων του.
Ο Νταβίντε ακόμα ονειρευόταν».
Φραντσέσκα Φιορέτι, η σύντροφος του Αστόρι