“Είναι σκοτεινά.
Τα πόδια μου νιώθω ότι είναι σαν τούβλα.
Σηκώνομαι και κινούμαι με τα χέρια και τα γόνατα.
Πρέπει να πάω για κατούρημα.
Είμαι έτοιμος να σκάσω.
Αλλά αν προσπαθήσω πολύ γρήγορα, σφίγγει ο μηρός μου και μετά βίας μπορώ να κρατηθώ απο το πόνο.
Το να κατουράω στον διάδρομο είναι το τελευταίο πράγμα που θέλω.
Πρέπει να παραμείνω ψύχραιμος γιατί χρειάζεται τουλάχιστον δύο λεπτά για να φτάσω στο μπάνιο.
Το ξέρω.
Στην ελάχιστη επαφή με τα κατώφλια των δωματίων πρέπει να δαγκώσω τα χείλη μου για να μην ουρλιάξω.
Στη μέση της νύχτας τα παυσίπονα λίγο πολύ πιάνουν, αλλά δεν θέλω να ξυπνήσω κανέναν.
Δεν χρειάζεται να με ακούσουν δεν θέλω κανείς να με δει έτσι Ούτε καν οι αγαπημένοι μου.
Κουτσό.
Είμαι ανάπηρος, αυτό είμαι.
Γλίστρησα σε ένα χαλί αριστερά και ξεκίνησα να σηκώομαι με το δεξί πόδι.
Αυτός ο πόνος με χτυπάει κατευθείαν παντού.
Αφού δεν θέλω να φωνάξω, αρχίζω αμέσως να ιδρώνω.
Άφησα τον εαυτό μου να πέσει στο πλάι, να ξεμουδιάσω λίγο.
Να περιμένω να περάσουν τα χειρότερα
Σκέφτομαι τον Θεό.
Είμαι και θυμωμένος μαζί του.
Έξαλλος.
Ποιο είναι το νόημα όλων αυτών;
Γιατί αγγίζω αυτές τις μαλακίες;
Αυτό είναι μάθημα ταπεινότητας;
Έγινα πολύ αλαζόνας;
Ο πόνος με έκανε να ξεχάσω ότι κατουριέμαι.
Σηκώνομαι με κάμψεις, περπατάω το τελευταίο ενάμιση μέτρο με χέρια και πόδια και καταφέρνω να μπω στην τουαλέτα.
Το κατούρημα είναι μια ανακούφιση.
Δεν τραβάω καζανάκι, δεν θέλω να ξυπνήσω κανέναν, και ξεκινάω το ταξίδι πίσω στο κρεβάτι μου.
Η Μίλαν συνεχίζει να με καλεί σε αγώνες, αλλά δεν σκέφτομαι πραγματικά να εμφανιστώ με πατερίτσες.
Θα προτιμούσα να μείνω σπίτι.
Ακριβώς όπως ένα πληγωμένο ζώο.
Αφήστε με εδώ, στο σκοτάδι.
Ήμουν επαγγελματίας ποδοσφαιριστής.
Στην πραγματικότητα, ο καλύτερος στον κόσμο.
Και τώρα περπατάω στα τέσσερα με φρικτούς πόνους και το συκώτι μου έχει σπάσει εξαιτίας της φαρμακευτικής αγωγής.
Επιστρέφω στο κρεβάτι μου
Μόλις ξυπνήσω, ελπίζω να κοιμηθώ λίγο.. αν όλα πάνε καλά. “
Μάρκο Φαν Μπάστεν
Τα βάσανά του, μετά τον φρικτό τραυματισμό του στον αστράγαλο.
