”Η άμυνα για μένα είναι ευχαρίστηση, ικανοποίηση, το να μην δέχομαι γκολ με ενθουσιάζει, γι’ αυτό όλοι οι τερματοφύλακες με αγαπούν.
Μην αφήνετε τους άλλους να σας κάνουν ότι θέλουν, αυτός είναι ο λόγος που ζω.

Αν η ομάδα δεν δεχτεί γκολ είμαι χαρούμενος.

Το “μηδέν” είναι ο στόχος μου.
Αν δεν σκοράρει ο άμεσος αντίπαλος μου, τρελαίνομαι από χαρά.

Αντ’ αυτού η ήττα είναι ένας μικρός θάνατος, διορθώνεται αλλά πολύ επώδυνα.
Είμαι πολύ άρρωστος ακόμα και όταν βάζω γκολ, δεν μπορώ να κοιμηθώ.
Για να κοιμηθώ μετά τους αγώνες, παίρνω υπνωτικά.
Πηγαίνω για ποδηλασία και ψαροντούφεκο γιατί είναι εθιστικό και αποτελεσματικό.
Όταν κλείνω τα μάτια μου, όλες οι εικόνες του παιχνιδιού ρέουν, όλες οι πράξεις, τα πλάνα, ο στομαχόπονος πριν φτάσω στο γήπεδο, όλες οι λέξεις, τρέξιμο, στιγμή προς στιγμή.
Όλα γίνονται για να μην δεχτώ γκολ και το δυσκολότερο είναι να ξεκινήσεις πάλι αφού έχουν σκοράρει.

Αν συμβεί στο 90, λοιπόν, ψυχολογικά γίνεται ένας χαμός στο κεφάλι μου, αλλά αν το πάρεις στο 1′, 10′ ή 14′, ω πόσο δύσκολο είναι να ξεκινήσεις από την αρχή!
Και το ξέρεις πολύ καλά όταν το γκολ είναι “δικό σου” όταν φταις εσύ.

Το νιώθεις στιγμιαία.

Έχω στομαχόπονο και μόνο που το σκέφτομαι.
Εμείς οι άνθρωποι είμαστε πάνω από όλα εγκεφαλικοί, τα υπόλοιπα έρχονται ως αποτέλεσμα.
Όσο μεγαλώνεις το κάνεις συνεχώς, αν έχεις κίνητρο, είναι σαν μια ανάβαση.

Όταν όμως πέφτεις, εξαιτίας ενός λάθους ή ενός τραυματισμού, τότε πρέπει να αναρωτηθείς κάτι περισσότερο.
Χρειάζεσαι τους πόρους της καρδιάς σου, τα νεύρα σου, τη ζωή σου.

Χρειάζεσαι εσωτερική ισορροπία.

Αν έχεις χάσει τη σωματική, πρέπει να επανορθώσεις με την ψυχική.
Είμαστε άνθρωποι που γεννήθηκαν όχι για να υποφέρουμε, αλλά για να αντιταχθούμε στον πόνο.”
Τζιόρτζιο Κιελίνι

”Νομίζω ότι τα έδωσα όλα.

Ό,τι μπορούσα να κάνω το έκανα.

Θα είμαι ο μεγαλύτερος οπαδός της Γιουβέντους.”

Τζιόρτζιο Κιελίνι

Αποφασιστικότητα και επιμονή που λίγοι παίκτες έχουν.

Αμυντικός με την σημασία της λέξης.

Έχει αντιμετωπίσει πολλούς παίκτες…τεχνικούς, γρήγορους, σωματώδης, ψηλούς και κοντούς.

Δεν τους σταματούσε πάντα όλους, αλλά σίγουρα όλοι ένιωθαν την ανάσα του στον σβέρκο τους, για ενενήντα λεπτά και όσο χρειαζόταν.

Γιατί, όπως είπε ο Μοντέρο…

”Η περνάει η μπάλα η ο παίκτης, ποτέ και τα δύο”.

Ο Τζιόρτζιο Κιελίνι ήταν αυτού του δόγματος.

Έδινε πάντα περισσότερα απ’όσα μπορούσε μέσα στο γήπεδο.