«Όλοι πιστεύουν ότι είναι ωραίο και εύκολο να είσαι ποδοσφαιριστής, αλλά δεν ξέρουν πόσο ζυγίζει μια πλήρως σχεδιασμένη ζωή.

Πώς ζούμε…

Ξυπνάμε, παίρνουμε πρωινό, μετά προπονούμαστε, μετά γευματίζουμε, ξεκουραζόμαστε, προπονούμαστε ξανά, δύο παιχνίδια την εβδομάδα και ούτω καθεξής, σε μια καριέρα η οποία αν είναι ”γεμάτη” αυτό γίνεται για δεκαπέντε με είκοσι χρόνια.

Σε μια βδομάδα με Τσάμπιονς Λιγκ, μπορείτε να βρεθείτε κλεισμένοι σε προπονητικό ”στρατόπεδο” τέσσερις ημέρες την εβδομάδα.

Η γέννηση του Μαξιμιλιάνο και του Βίνσεντ, των παιδιών μου, έκανε την κατάσταση ακόμα πιο περίπλοκη.

Είχα σταματήσει να πηγαίνω στην εθνική ομάδα μόνο και μόνο για να περνάω περισσότερο χρόνο μαζί τους.

Όταν αποφάσισα να επιστρέψω, για το Ευρωπαϊκό Πρωτάθλημα, στη συνέντευξη Τύπου οι δημοσιογράφοι μου έκαναν μια ερώτηση για τα παιδιά μου…

Σκέφτηκα τα δάκρυα του Βίνσεντ καθώς έφευγα από το σπίτι και με πλήγωσε.

Φυσικά, οι ποδοσφαιριστές κερδίζουν παρα πολλά, έχουν μεγάλη ικανοποίηση και τα ποσά είναι τεράστια αλλά ο κόσμος δεν πιστεύει ότι ενώ ο ποδοσφαιριστής ζει την αθλητική ζωή, που κοστίζει μεγάλες θυσίες, χάνει πολλά από την πραγματική ζωή.

Όταν τελειώνει η καριέρα ενός παίκτη, δεν έχει πια τα μάτια του στραμμένα στην προπόνηση, δεν έχει πια μια προγραμματισμένη μέρα, ανακτά επιτέλους πλήρη ελευθερία, ναι, αλλά δεν είναι πια είκοσι ετών.

Δεν παραπονιέμαι γιατί μου έλειψε το νυχτερινό κέντρο ή η διασκέδαση με φίλους.

Όχι, λέω ότι εδώ και είκοσι χρόνια έχω χάσει την ελευθερία να κάνω αυτό που θέλω κάθε μέρα.

Και όταν φτάνεις στα σαράντα, είσαι άλλος άνθρωπος.

Τι κάνω τώρα στη ζωή, μετά από τόσες θυσίες;

Τι συμβαίνει μετά?

Πολλοί ποδοσφαιριστές, στο τέλος της καριέρας τους, πέφτουν σε κατάθλιψη εξαιτίας αυτού.

Η ελευθερία γίνεται πολύ μεγάλη, μια απέραντη θάλασσα που τρομάζει.

Δεν έχουν πλέον την πυξίδα μιας προκαθορισμένης ζωής να ακολουθήσουν».

Ζλάταν Ιμπραΐμοβιτς