”Η λύπη δεν είναι κάτι για μένα.

Δεν είναι θέμα σοφίας.

Είναι η ίδια η ζωή που μακροπρόθεσμα, σε διδάσκει να παίρνεις τα πράγματα όπως έρχονται.

Μέχρι τώρα η δική μου, ήταν μια ζωή με νίκες και ήττες, όπως όλες οι ζωές.

Οι νίκες χωνεύονται καλά, ένα βράδυ χαίρεσαι και δεν τις νιώθεις πια.

Τις ήττες από την άλλη, είναι πολύ δύσκολο να τις χωνέψεις.

Δεν έχουν εφεύρει ακόμη το φάρμακο για να μην στεναχωριέσαι.

Το ξέσπασμα είναι μια λύση, πάντα είναι καλύτερο από το να τα κρατάς όλα μέσα σου και μετά να ξεκινάς από την αρχή σα να μην είχε συμβεί τίποτα…

Μερικές ήττες, ωστόσο, απλά δεν τις ξεφορτώνεσαι.

Είναι άχρηστο να προσπαθείς.

Είναι πάντα εκεί.

Ίσως αυτές είναι οι τύψεις μου.

Ο θάνατος του πατέρα μου σε συνδυασμό με την έναρξη της επαγγελματικής μου καριέρας είναι ένα σημάδι.

Δεν μπορώ να μην συνδέσω αυτά τα δύο, παρόλο που καταλαβαίνω ότι δεν υπάρχει καμιά σχέση.

Ακόμα και τώρα περνάει από το μυαλό μου πολλές φορές και νιώθω ένοχος για τη δουλειά που κάνω, από κάτω υπάρχει μια φωνή που επαναλαμβάνεται χωρίς να σταματάει ποτέ…

«Φοβάμαι μην θυμώσει ο μπαμπάς, αλλά ο μπαμπάς πέθανε».

Αναπόφευκτα, επιστρέφω επίσης με τις αναμνήσεις μου απο τον πάγκο της Εθνικής Ιταλίας.

Εκείνο το Παγκόσμιο Κύπελλο…

Θα ήθελα να ξαναπαίξω στις κατάλληλες συνθήκες και να δω πώς θα βγουν τα πράγματα.

Να παίξω ξανά σε ένα Παγκόσμιο Κύπελλο όπου η μάρκα της φανέλας δεν έχει σημασία, όπου τα χρήματα μετρούν δίκαια για όλους, όπου ο διαιτητής δεν είναι πρόθυμος να πουλήσει την μάνα του.

”Τα μπισκότα δεν μαγειρεύονται στα αποδυτήρια, αλλά τρώγονται με το γάλα για πρωινό.”

Θα ήθελα να παίξω στο ίδιο επίπεδο…

Εντεκα εναντίον έντεκα.

Κι εγώ στον πάγκο να σφυρίζω, να ουρλιάζω και να ρίχνω αγιασμό.

Ιδού λοιπόν, οι τύψεις.

Με ακολουθούν οι τύψεις.

Δεν είμαι τόσο σοφός.

Άλλωστε, είμαι απλώς ένας κουραστικός χαφ από το παρελθόν, που δεν έχω την τάση να κάθομαι ήσυχος και απλά να ακούω.”

Τζιοβάνι Τραπατόνι