“Ο Francesco Mancini ήταν ένας ακόμα γιος για μένα.
Τον έλεγαν “Αρκούδα” όταν έπαιζε, γιατί στο γήπεδο, παρά το γεγονός ότι ήταν ηγέτης, ήταν σιωπηλός πάντα.
Εκτός γηπέδου αντ’ αυτού κατάφερε να ανοιχτεί.
Είχε αυτό το είδος της προσωπικότητας αρχικά λίγο σα να μην είχε κοιμηθεί, μελαγχολικός και εσωστρεφής, κάτι που μου αρέσει, γιατί άνθρωποι σαν αυτόν όταν επιτέλους ανοίγονται σου δίνουν τα πάντα.
Ο θάνατος του Φράνκο στην Πεσκάρα ήταν ένα πραγματικό σοκ για μένα, έφυγε στα σαράντα τρία του χρόνια λόγω καρδιακής προσβολής.
Ενημερώθηκα από τον βοηθό μου.

Δεν θα ξεχάσω ποτέ αυτό το τηλεφώνημα.
Ο Φράνκο έπαιζε μαζί μου στο μεγαλύτερο μέρος της καριέρας του.

Κρατάω τόσες πολλές αναμνήσεις στην καρδιά μου με μεγάλη οικειότητα.
Αυτό που μου αρέσει σε αυτόν είναι ότι πρώτα ήταν καλό παιδί, μετά σπουδαίος τερματοφύλακας και ακούραστος εργάτης που αγαπούσε πολύ την δουλειά του.
Μία από τις μεγαλύτερες προσωπικές μου ικανοποιήσεις εκείνες τις σεζόν ήταν που επέτρεψα στον Φράνκο να έρθει πιο κοντά στην Εθνική.
Δεν έχω συνηθίσει να κλαίω και να με βλέπουν σε ένα γήπεδο ποδοσφαίρου, μου έχει συμβεί μόνο δύο φορές, στο τέλος του ματς Σαμπντόρια-Πεσκάρα, ο αγώνας που οδήγησε στην άνοδο στην Α, όταν ξεδιάντροπα έκλαψα σκεπτόμενος αυτόν και μια άλλη φορά, πάντα στον πάγκο, γιατί ένιωσα την απουσία του.
Τον σκέφτομαι συχνά, μου λείπουν τα βαθιά του μάτια, οι σκέψεις του, το πάθος του, η ρετρό μελαγχολία του.
Αντίο παιδί μου, θα ξαναβρεθούμε κάποια μέρα. “
Ζντένεκ Ζέμαν