Ο Μάτιας Ζάμερ, ο Γερμανός αμυντικός που κέρδισε την Χρυσή Μπάλα το 1996, ήταν ο τελευταίος μεγάλος Λίμπερο του παγκόσμιου ποδοσφαίρου και ο πρώτος αμυντικός που την κατέκτησε μετά τον Φραντς Μπέκενμπάουερ το 1976.
Γεννημένος στις 5 Σεπτεμβρίου 1967 στην Δρέσδη της Ανατολικής Γερμανίας, ο Ζάμερ μεγάλωσε μέσα στην έντονη αθλητική κουλτούρα του κομμουνιστικού καθεστώτος.
Ο πατέρας του, πρώην επαγγελματίας ποδοσφαιριστής, του ενέπνευσε την αγάπη για το παιχνίδι από πολύ νωρίς.
Αυτή η κληρονομιά σχημάτισε τον χαρακτήρα του: σκληρό, εργατικό, και έντονα ανταγωνιστικό.
Ξεκίνησε στη Ντίναμο Δρέσδης το 1976, αγωνιζόμενος αρχικά ως επιθετικός και εξτρέμ, για να βρει τελικά τη θέση του στο κέντρο του γηπέδου.
Ο ίδιος ο Ζάμερ έχει δηλώσει σε συνέντευξή του στο γερμανικό πρακτορείο ειδήσεων dpa: «Δεν είχαν πολλοί την ευκαιρία να ζήσουν τις εμπειρίες που έζησα εγώ, τόσο στον αθλητισμό όσο και στη ζωή.
Η πτώση του Τείχους του Βερολίνου το 1989 άνοιξε νέους δρόμους. Μόλις έφτασε στη Στουτγάρδη, ο Ζάμερ έγραψε ιστορία: ήταν ο πρώτος πρώην διεθνής της Ανατολικής Γερμανίας που κλήθηκε στην ενωμένη εθνική ομάδα, τον Δεκέμβριο του 1990, από τον προπονητή Φραντς Μπέκενμπάουερ.
Στην Στουτγάρδη σκόραρε εννιά γκολ, βοηθώντας την ομάδα να κατακτήσει τον πρώτο τίτλο πρωταθλήματος της ενωμένης Γερμανίας.
Η μεταγραφή στην Ίντερ ήταν μια πρόκληση.
Η σύντομη θητεία του στο Μιλάνο το 1992-93 έφερε μέτρια έως κακά αποτελέσματα.
Ωστόσο, αυτή η αποτυχία αποδείχτηκε εφαλτήριο.
Το 1993 υπέγραψε στη Μπορούσια Ντόρτμουντ, όπου ο προπονητής Ότμαρ Χίτσφελντ τον μετέτρεψε σε libero — έναν αμυντικό ηγέτη που ήξερε να ξεκινά επιθέσεις με ευφυΐα και τόλμη.
Στα τρία χρόνια από το 1995 έως το 1997, η Μπορούσια Ντόρτμουντ κέρδισε δύο πρωταθλήματα, δύο Σούπερ Καπ και το Τσάμπιονς Λιγκ.
Ο Ζάμερ αναδείχτηκε δύο φορές Ποδοσφαιριστής της Χρονιάς στη Γερμανία και το αποκορύφωμα ήταν η Χρυσή Μπάλα του 1996.
Νωρίτερα την ίδια χρονιά ήρθε και η στέψη ως Πρωταθλητής στο Ευρωπαϊκό Πρωτάθλημα στην Αγγλία. Η Γερμανία δεν ήταν φαβορί· ο προπονητής Μπέρτι Φόγκτς εξηγούσε ότι ο Ζάμερ «ήταν αυτός που έδινε εντολές στην άμυνα».
Στον ημιτελικό εναντίον της Κροατίας, ο Ζάμερ αγωνίστηκε παρά τον τραυματισμό του, και με μία εμφάνιση επίπεδου “Κάιζερ” οδήγησε τη Γερμανία στην πρόκριση με παράταση. Αναδείχτηκε επίσης MVP του τουρνουά.
Η ιστοσελίδα The False 9 τον περιγράφει ως «έναν θρύλο που η αξία του δεν εκτιμήθηκε αρκετά», σημειώνοντας πως «δεν έπαιζε λαμπερά, αλλά ήταν πάντα αποτελεσματικός και στα δύο μισά του γηπέδου. Ήταν ένας νικητής που ανέβαζε τους συμπαίκτες του σε υψηλότερο επίπεδο.»
Μετά την αποχώρησή του, ακολουθησε για τη Γερμανία μια περίοδος αποτυχιών σε μεγάλα τουρνουά. Το γεγονός ότι κατάφερε να αντέξει τις πιέσεις της επανένωσης και τη δυσπιστία των δυτικογερμανικών οπαδών, και να γίνει αγαπητός σε όλη τη χώρα, λέει πολλά για τον χαρακτήρα του.
Τραυματισμοί στα γόνατα τον ανάγκασαν να σταματήσει στα 30 του, το 1998. Αλλά ακόμα και η μεταγωνιστική καριέρα του ήταν γεμάτη: ως προπονητής οδήγησε τη Ντόρτμουντ στον τίτλο το 2002 και σε έναν τελικό Κυπέλλου ΟΥΕΦΑ ενώ ως αθλητικός διευθυντής της Μπάγερν Μονάχου την βοήθησε στην κατάκτηση πολλών τίτλων και ενός Τσάμπιονς Λιγκ.
Ο Μάτιας Ζάμερ παραμένει μια από τις πιο ολοκληρωμένες ποδοσφαιρικές φυσιογνωμίες που ανέδειξε η Γερμανία — και ένας από τους πιό αδικημένους ποδοσφαιριστές της ιστορίας του παγκόσμιου ποδοσφαίρου.
