«Οι ομάδες μου είναι δυνατές ειδικά στα τελευταία 20-25 λεπτά γιατί είναι πολύ καλά προπονημένες.
Δεν είχα ποτέ βοηθό στην προπόνηση, πάντα τα έκανα όλα μόνος μου.
Και μετά με Luca Vialli και Roberto Mancini, είχαμε μια ομάδα τεχνική και γρήγορη αλλά και με μυαλό.
Ο εγκέφαλος αποφασίζει για όλα και ο προπονητής πρέπει να μιλήσει με τους παίκτες.
Με ποιον μιλούσα;
Ένα, Λουκα Βιάλι. Δύο, Pietro Vierchowod, Τρία, Roberto Μancini.
Το δεξί μου χέρι.
Τους τηλεφωνώ στο πρώτο παιχνίδι και τους κάνω να νιώθουν σημαντικοί με τις ιδέες τους. Πες ναι σε όλους και μετά αποφασίζω...
Το μυστικό μου?
Πειθαρχία, κατάσκοποι και νυχτερινές κλήσεις.
Το μυστικό για να παίζεις καλά είναι η ιδιωτικότητα.
Οι παίκτες μου είναι ελεύθεροι έως τις έντεκα και τριάντα λεπτά.
Μετά τους έπαιρνα τηλέφωνο όλους στο σπίτι για να μάθω ποιος ήταν τριγύρω στα κλαμπ. Στη Ρεάλ έλεγχα τον Χουανίτο περισσότερο από τον καθένα.
Γνώριζε καλά το περιβάλλον της Μαδρίτης και είχε φίλη και σύζυγο.
Ερωμένη, λέγεται;
Και πάντα τον ελέγχω.
Μια φορά μετά τον νυχτερινό αγώνα Μαγιόρκα-Ρεάλ Μαδρίτης πάμε για ύπνο.
Τους αφήνω όλους ελεύθερους μέχρι τις εντεκάμιση η ώρα και μετά κρύβομαι πίσω από έναν φοίνικα στο λόμπι του ξενοδοχείου.
Κλείνουν την κεντρική πόρτα και οι παίκτες δεν επιστρέφουν.
Μετά, το βράδυ, επιστρέφουν από τη πίσω πόρτα και εγώ, κρυμμένος, σαν κατάσκοπος κρατάω την μαύρη λίστα.
Το επόμενο πρωί παρουσιάζομαι στην προπόνηση και λέω...
 «Επιστρέφεις στις δύο και τριάντα λεπτά, πληρώνεις πρόστιμο 20.000 πεσέτες.
Γύρισες στις τρεις... και πάει λέγοντας.» 
Αντίθετα, στην Samp ήταν πιο ελεγχόμενος ο Luca Vialli τον οποίο καλούσα κάθε βράδυ. Μετά ο Πελεγκρίνι και ο Ατίλιο Λομπάρντο.
Ο Tonino Cerezo πιο έξυπνος, του άρεσε η νυχτερινή ζωή αλλά δεν μπορούσα να τον πάρω τηλέφωνο γιατί ήταν παντρεμένος.
Η ιστορία των κατασκόπων μου;
Είχα 4/5 άτομα που γύριζαν όλα τα νυχτερινά κέντρα στη Λιγουρία και μου έλεγαν αν έβλεπαν τον Λούκα Βιάλι ή τον Ρομπέρτο ​​Μαντσίνι ή άλλους.
Το επόμενο πρωί στην προπόνηση, έλεγα:
«Εσύ ο Λούκα Βιάλι έμεινες σε εκείνο το κλαμπ μέχρι αργά χθες, εσύ ο Ρομπέρτο ​​Μαντσίνι στο άλλο μπαρ».
Έλεγχα και πειθάρχησα.
Χωρίς πειθαρχία δεν υπάρχει νίκη.
Αυτό είναι το μυστικό των νικών μας...»
Vujadin Boskov