«Ο πατέρας μου ήταν µεγάλος πατριώτης.

Αγαπούσε πολύ την Ελλάδα και την Κύπρο.

Ήταν πραγματικός αγωνιστής για τα πιστεύω του.

Γεννήθηκε µε ένα παντελόνι και πέθανε µε ένα παντελόνι και µια καπαρντίνα.

Ήθελε να µε δει µε τη φανέλα της Εθνικής παρά το ότι ήταν πολιτικός πρόσφυγας.

Πιστεύω ότι πλήρωσα και τα πολιτικά φρονήματα του πατέρα μου, ο οποίος ήταν αριστερός μέχρι το τέλος της ζωής του.

Μπορεί στην αρχή η ζωή μας στην Τασκένδη να ήταν λίγο φτωχική, αλλά δεν μας έλειπε τίποτα.

Εξάλλου και στην Ελλάδα η ζωή δεν ήταν πιο εύκολη.

Τότε στην Τασκένδη, ήμασταν 35.000 πολιτικοί πρόσφυγες.

Εμένα η μόνη μου έγνοια ήταν να παίζω ποδόσφαιρο.

Έπαιζα από τότε που θυμάμαι τον εαυτό μου».
(Βασίλης Χατζηπαναγής)