Υπάρχουν στιγμές στο ποδόσφαιρο που μοιάζουν να ξεφεύγουν από την πραγματικότητα,στιγμές όπου ο χρόνος επιβραδύνεται,οι θεατές κρατούν την αναπνοή τους και η μπάλα δεν υπακούει σε νόμους,αλλά σε έμπνευση,τέτοιες στιγμές γεννούν μύθους.
Ένας από αυτούς είναι ο Βασίλης Χατζηπαναγής,ένας παίκτης μύθος που δεν περιορίστηκε στα όρια του γηπέδου,αλλά μας έκανε να αναρωτηθούμε μέχρι πού μπορεί να φτάσει η ανθρώπινη φαντασία.
Για αυτό και οι φίλαθλοι τον βάφτισαν Νουρέγιεφ του Ελληνικού ποδοσφαίρου,όπως ο διάσημος χορευτής,ο Βασίλης Χατζηπαναγής χόρευε και μάγευε στο χορτάρι,σηκώνοντας το πρωτόγνωρο βάρος της αβίαστης τεχνικής και της χάρης της φαντασίας στο παιχνίδι του.
Για τα παιδιά των αναπτυξιακών ηλικιών,που κάνουν τώρα τα πρώτα βήματα,ίσως εκεί βρίσκεται το πιο μεγάλο μάθημα.
Ότι το ποδόσφαιρο δεν είναι μόνο δύναμη,τεχνική και φυσικές ικανότητες,είναι ρυθμός, δημιουργικότητα και ελευθερία,έίναι η τόλμη να προσπαθείς κάτι που κανείς δεν περιμένει.
Ο Βασίλης Χατζηπαναγής,αν και δεν φόρεσε τη φανέλα μεγάλων ευρωπαϊκών συλλόγων,άφησε ανεξίτηλο αποτύπωμα στη μνήμη όσων τον παρακολούθησαν,έδειξε ότι η πραγματική αξία ενός ποδοσφαιριστή δεν μετριέται μόνο σε τίτλους και αριθμούς,αλλά σε χαμόγελα,σε αναστεναγμούς θαυμασμού,στον ήχο της εξέδρας που σηκώνεται όρθια σε κάθε του ενέργεια.
Για κάθε παιδί που σήμερα μαθαίνει ντρίπλα, μορφάζει όταν κάνει λάθος ή αγωνίζεται να κερδίσει λεπτά συμμετοχής,ο Βασίλης Χατζηπαναγής ή αλλιώς και Βάσια όπως τον έλεγαν πολλοί,στέλνει ένα άχρονο μήνυμα.
Παίξε με καρδιά,τόλμησε να ονειρεύεσαι,η προσωπική έκφραση είναι πλούτος και
η χαρά προηγείται της νίκης
Ίσως εκεί βρίσκεται και η ουσία της ποδοσφαιρικής του φιλοσοφίας,να υπερασπίζεται κανείς την ομορφιά του παιχνιδιού,με απλότητα, ευγένεια και μαγεία.
Και σήμερα,δεκαετίες μετά,η κληρονομιά και η σκέψη του συνεχίζει να αιωρείται.