Είχε το χρώμα ενός ηλιοβασιλέματος της δεκαετίας του ’90.

Εκείνα τα ατελείωτα καλοκαιρινά απογεύματα που μία αερόμπαλα ήταν αρκετή για να μας κάνει να νιώσουμε ανίκητοι.

Μια μπάλα που πετούσε μακριά με τον άνεμο, ξεφούσκωνε αν την άφηνες στον ήλιο και όσο πιο δυνατά την κλωτσούσες τόσο περισσότερο πήγαινε εκεί που ήθελε αυτή…

Και αν κατέληγε κάτω από ένα αυτοκίνητο ή σε έναν απαγορευμένο κήπο, ξεκινούσε μια αποστολή διάσωσης, με κραυγές, γέλια και μερικές φορές ακόμη και με μια φασαρία από τους ενήλικες και τους μεγαλύτερους, που πάντα φαινόταν ότι είχαν νεύρα μαζί μας.

Το παιχνίδι όμως δεν σταμάτησε ποτέ!

Κάθε φορά που βλέπουμε μια αερόμπαλα στην παραλία ή σε ένα κατάστημα παιχνιδιών, μας έρχεται στο μυαλό εκείνο το αιώνιο καλοκαίρι που έμοιαζε να μην τελειώνει ποτέ…